यथा तैः शाखाः निर्मिताः, ताः शाखाः इति प्रसिद्धाः। तस्मात् ताः शालाः इति स्मृताः, तासां शालस्वरूपम् एवं स्मर्यते। अतः गृहाः, शालाः, प्रासादाः तेनैव नाम्ना अभिहिताः। यदा तदा मधुसहिताः कामद्रुमाः विनष्टाः, तस्मिन् काले तदा त्रेतायुगे तेषां शालानां सिद्धिः अभवत्। अत्र वर्षजलानि भूमौ प्रविष्टानि च, अन्यत्र पतितानि तु अल्पजलानि, तस्मात् पुष्पयुक्तानि मूलफलानि च औषधयः उत्पन्नाः। तथा काले पुष्पफलयुक्ताः वृक्षाः गुल्माः च निर्मिताः। त्रेतायाः आरम्भे जनाः तासां औषधीनां माध्यमेन जीवितवन्तः। अनिवार्यगतिः त्रेतायुगस्य प्रभावः च, तेन वृक्षगुल्मौषधयः बलात् बलवतः अनुसारम् उपनयन्ति। ये भवन्तः ब्रह्मणः मनसः उत्पन्नाः, तैः पुनर्जन्मनः त्रेतायुगे पुनः प्रकटिताः। पूर्वजन्मनः आकारेण, ते धर्माधर्मयोः प्रसिद्धाः। लोभात् मुक्ताः, आत्मसंयमिनः, ते पूर्वस्मृतजनानां मध्ये वसन्ति। ते कर्माणि कुर्वन्ति, ये तेषां दुर्बलाः तदनुगतं कर्म कुर्वन्ति। एवं तेषां परस्परविरोधः संघर्षः च अभवत्। ते हस्तगतम् इव रजः लीयमानं, तेन उपनयमानाः तत्र लुप्ताः। पुनः फलपुष्पमूलैः तान् गृहित्वा जीवितवन्तः। ततः सर्वे भूखया पीडिताः स्वयम्भुवं जग्मुः। भगवतः स्वयम्भुवः ब्रह्मणः तेषां अभिप्रायं ज्ञात्वा, औषधयः भूमिना उपभुक्ताः इति बोधित्वा, पुनः ताः औषधयः पुनरुत्पादिताः। तदा तेन भूमिः दुहिता, बीजानि भूम्याः उपरि स्थापितानि। औषधयः फलपाकानन्तरं सप्तक्षणानां अधीनाः अभवन्। प्रियंगवः, उदारः, कोरदुषः, सवमकः—हरिका, चरकः, गमः—एते सप्तदश स्मृताः। श्यामकः, निवारः, जर्तिलः, गवेदुकः च—एते चतुर्दश ग्रामवनौषधयः प्रसिद्धाः। एते सर्वे ग्रामवनौषधयः हलिना न कृष्यन्ते। तान् मूलफलशाखाभिः गृहित्वा, यत् फलम् आसीत् तेन तृप्ताः। ताः औषधयः अत्र ऋतूनुसारं पुष्पफलयुक्ताः उत्पन्नाः। तदा तेषां जीविकायै उपायः कृतः। तस्मात् कालात् कृष्याः औषधयः अभवन्। सीमाः स्थापिता, तैः परस्परं रक्षितम्। क्षत्रियाः अपरेषां रक्षणाय नियुक्ताः। ब्रह्मणा सत्यम्, यथार्थम्, शाश्वतम् तुभ्यं स्थाप्यते। ये भूमौ स्थिताः, तैः प्राप्तम् विनष्टम्। ये सेवायाम् कर्मणि च रमन्ते। ब्रह्मा प्रभुः तेषां कर्माणि कार्याणि च नियोजितवान्।