सर्वे, शुद्धिम् अधिक्येन युक्ताः, मनसा सिद्धिम् प्राप्तवन्तः। ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, विविधजातीयाः जनाः च, तत्र सन्तः, मनसि विक्षिप्ताः सन्तः, जनलोकस्य विश्वे चित्तम् निवेशयामासुः। एवं देवर्षयः सहस्रशः युगान्तराणि अतीतानि। तत्र, कालपर्यायपर्यन्तवासिनः जनाः जनलोकम् अगच्छन्। ब्रह्मलोकम् गत्वा, यत्र पुनः न प्रतिनिवर्तनम्, ते ब्रह्मणा तुल्यरूपाः, तुल्यभोगाः च भूत्वा, ब्रह्मानन्दम् प्राप्ताः, ब्रह्मणा सह मोक्षम् अर्हन्ति। तत्र, मापनपूजाभिः बद्धाः, तदानीम् कालस्य अवस्थाभिः प्रभाविताः। एवं प्रभाविताः सन्तः, सेवा क्रियते, तथा एव हर्षः उत्पद्यते। तैः सह, तेषाम् कर्मणि, साधनानि च वृद्धिं यान्ति। येषां अधिकारः समाप्तः, ते स्वधर्मे स्थिताः। स्वाभाविकसाधनैः युक्ताः, केवलम् आत्मनि स्थिताः। व्यक्तीनां बहुत्वात्, तद् कर्म दृश्यते। मुक्तानां सत्यविदां च, प्रकृतिः संयोगे ज्ञेयम्। पुनः अभावः उद्भवति, शान्तानां ज्वलनानाम् इव। एतेषां सह महर्लोकः प्राप्यते। गन्धर्वाः, पिशाचाः, मानवाः, ब्राह्मणाः च अन्ये च, पृथिव्यां वासिनः सन्तः, तत्र तदानीम् निवसन्ति। ततः सप्त किरणाः भूत्वा, प्रत्येकः सूर्यः भवति। सर्वे चलाः अचलाः च, नद्यः पर्वताः च, तदानीम् सूर्यकिरणैः दग्धाः, सर्वे असहायाः भवन्ति। तेषां शरीराणि तदानीम् दग्धानि, युगान्ते पापानि क्षालितानि। ततः, तैः जनैः, तदाकारजन्येषु पुनः जन्म भवति। नवसृष्टौ, ब्रह्मणः मनसः पुत्राः उत्पद्यन्ते। यदा सप्तसूर्यैः लोकाः दग्धाः तदानीम्, समुद्रजलं, मेघजलं, भूमिजलं च सर्वम्, आगच्छति, गच्छति च, बहुलम्। यस्य तेजः स्वयम् प्रकाशते, 'भा' शब्दः व्यापने दीप्तौ च प्रयुज्यते। यः पृथिव्याम् सर्वतः व्याप्यते, 'शर' शब्दः विविधार्थः विख्यातः। सहस्रयुगान्ते, ब्रह्मणः दिवसः समाप्तः। तदानीम्, तस्मिन् जले, यदा अग्निः पृथिव्याः उपरि नष्टः, तेन, ब्रह्मा महापुरुषः एतद् जगत् अधितिष्ठति। तदानीम्, एकस्मिन् समुद्रे, सर्वे चलाः अचलाः च नष्टाः। तत्र नारायणस्य श्लोकम् उपगायन्ति। तत्र, सर्वे यदा पूर्यन्ते, सः 'नारायण' इति कथ्यते। सहस्रबाहुः, प्रथमसर्गकर्ता, त्रिवेदात्मा पुरुषः इति वर्ण्यते। हिरण्यगर्भः, महात्मा पुरुषः, मनसः अतीतः उत्पद्यते। कल्पान्ते, यदा तमः वर्धते, कालः परमः भूत्वा, पुनः सर्वम् ग्रसति।