सर्वप्रथम ब्रह्मणा मारीचिं सृष्ट्वा, तदा देवाः सर्वे ऋषिभिः सह समागताः। तस्मिन्समे यज्ञे यः कश्चन देवर्षयः सन्ति, ते सर्वे तव तेनैव रूपेण प्रजाः स्थापयन्ति स्म। ततः लोकाचार्यः तमुत्तमं समालोक्य संबोधितवान्। पुनः, तव वंशे जाताः एते महर्षयः विस्तारतः क्रमेण आद्यप्रजापतेः प्रवृत्ताः। हिरण्यकशिपोः कन्या दिव्या नाम्ना कीर्तिमती जाता। दिव्यायाः भृगुपुत्रः ब्रह्मविदां श्रेष्ठः पुत्रः अभवत्। सः शुक्नित्येव प्रसिद्धः, काव्य इति च नाम्ना विख्यातः। शुक्नः भार्या गौरी नाम्ना तस्य चत्वारः पुत्राः अभवन्। ते सूर्यसमप्रभाः, ब्रह्मणः तेजसा च समाना आसन्। एते वारत्रिणः पुत्राः ब्रह्मनिष्ठाः, दैत्ययाजकाः अभवन्। धर्मस्य परित्यागं दृष्ट्वा, इन्द्रः मनुम् उक्तवान्। तद्वाक्यं श्रुत्वा ते तस्मात् देशात् निर्गताः। तां स्त्रीं बन्धनात् विमोच्य, सः पुनः तामन्वगच्छत्। तेषां पुनरागमनं दृष्ट्वा, इन्द्रः तान् दुष्टान् उपहसत्। तत्र शालावृकैः सह ते आक्रान्ताः आसन्। एवं वारत्रिणः पुत्राः पूर्वं इन्द्रेण हताः। तत्र त्रिशिरा विश्वरूपो महात्मा त्वष्टुः पुत्रः आसीत्। विश्वकर्मा अपि, विश्वरूपस्य अनुजः स्मृतः। तस्यैव कन्या दिव्याङ्गना जाताऽभूत्, या काव्यस्य भगिन्यनुजा आसीत्। क्रतुः, शुचिः, स्वमूर्धा, व्याजः, वसुदः च — एते ज्ञायन्ते। एवं द्वादश भृगवः दिव्ययाजकाः प्रसिद्धाः। अष्टमे मासे क्रूरराक्षसेन गर्भात् सः अपाकृष्यत। प्रचेताः च्यवनः क्रोधात् अशुद्धमानुषान् दग्धवान्। आप्रवानः दधीचश्च, उभौ पुण्यशीलौ कीर्त्येते। आप्रवानस्य भार्या ऋची नाम महाभाग्या, सा नाहुषवंशजा आसीत्। और्वस्य पुत्रः ऋचीकः अग्निसमानतेजाः अभवत्। भृगोर्याज्यपरिवर्तने उभयोरपि उग्रः विष्णुसमश्च रूपः उत्पन्नः। रेणुका नाम्नि जामदग्निः जातः, यस्य वीर्यं इन्द्रसमम् आसीत्। और्वस्य शतं पुत्राः, तेषां जामदग्निः प्रमुख्यः। ऋष्यतरस्य वंशे बहवः भार्गवाः बाह्याः ज्ञायन्ते। सप्तमः तेषां मित्रेयुः, एते भार्गवशाखाः बोध्याः। यस्य वंशात् भारद्वाजाः गौतमैः सह उत्पन्नाः। सुरूपा, मारीची, कार्डमी, स्वराट् च — एते ज्ञायन्ते। तेषु जाताः अथर्वणस्य अपि अपत्याः कुलप्रसिद्धाः। सुरूपायाः बृहस्पतिः, स्वराटः गौतमः उत्पन्नः। पथ्यायाः धृष्णिः, मानसात् संवर्तः। उशिज, दीर्घतमाः, बृहदुक्तः, वामदेवसुतः च। ऋभवः देवतासमाख्याताः, दिव्यरथकाराः इति कीर्त्यन्ते।