अन्ये च, ये महर्षयः पितरः कथ्यन्ते, सप्तसु लोकेषु विख्याता अपराजिताः सप्त गणाः सन्ति। तत्र पौलस्त्याः, पौलहाः, वसिष्ठाश्च प्रसिद्धाः। एवं संक्षेपेण एते ज्ञायन्ते; पुनः त्रयः अन्ये गणाः अपि सन्ति। तेषु, यमः देवः, यमैः निष्पापः, तेषां राजा अभवत्। कश्यपः, कर्दमः, शेषः, विक्रान्तः, सुष्रवाः च, प्रचेताः, ऋष्टनेमिः, बहुलः प्रजापतिः—एते च। वलखिल्याः महातपसो महर्षिभिः सह कुशचयात् जाताः। अन्ये ब्रह्मर्षिसंघेषु पूज्याः भस्मनः उत्पन्नाः। तत्र द्वौ नष्टौ, किन्तु अश्विनौ सौन्दर्येन ख्यातौ जातौ। अन्ये प्रजापतयः तस्य कर्णाभ्यां जाताः। अयनानि, ऋतवः, मासाः, पक्षाः, संधयः च, एवं जाताः। यत् ‘रौद्र’ इति कथ्यते, तत् रक्तवर्णम्; रक्तं सुवर्णरूपेण स्मर्यते। तस्य रश्मयः रुद्राः, तथैव आदित्याः अपि उत्पन्नाः। हे ब्रह्मन्, त्वं ब्रह्मणः समुत्पन्नः, अस्य जगतः आदिः असि। तत्र देवगुरुः ब्रह्मा त्रयस्त्रिंशद्भिः देवैः तर्पितः। सर्वे प्रजापतयः, सर्वे तपस्विनः, ते तव वंशस्य वर्धकाः, तेजसः वृध्दिकराः सदा। सर्वे वेदमन्त्रधारिणः प्रजापतेः जाताः। वस्तुतः, वयम् अपि एते च तव एव सन्तानाः, भगवन्। आदौ मरीचिं सृष्ट्वा, देवाः ऋषिभिः सहिताः समुत्पन्नाः। तस्मिन्नेव यज्ञे, ये देवाः ऋषयः च, तव एव रूपेण एतानि भूतानि स्थापयन्ति स्म। तदा लोकगुरुः तम् ‘परमेष्ठिन्’ इति संबोध्य भाषितवान्। एते महर्षयः, यः तव वंशे जाताः, पुनः—प्रथमप्रजापतेः क्रमशः विस्तारतः कथ्यन्ते। हिरण्यकशिपोः कन्या दिव्या नाम ख्यातिः आसीत्। दिव्यायाः भ्रुगोः पुत्रः जातः, स ब्रह्मविदां श्रेष्ठः। सः शुकः इति नित्यं ख्यातः, काव्यः इति अपि नाम्ना कथ्यते। शुकस्य भार्या गौरी नाम्नि, तस्य चत्वारः पुत्राः अभवन्। ते सूर्यसमप्रभाः, ब्रह्मणः तेजसा तुल्यश्च। एते वरत्रिणः पुत्राः ब्रह्मनिष्ठाः, दैत्यतानां पुरोहिताः आसन्। धर्मस्य परित्यागं दृष्ट्वा, इन्द्रः मनुम् उवाच। इन्द्रस्य वचनं श्रुत्वा, ते तस्मात् देशात् निर्गताः। तां स्त्रियम् बन्धनात् विमोच्य, ताम् अन्वगच्छत्। तान् पुनः प्रत्यागतान् दृष्ट्वा, इन्द्रः तान् दुष्टान् उपहसत्। तत्र, शालावृकैः सहिताः, ते आक्रम्यमाणाः। एवं वरत्रिणः पुत्राः पूर्वं इन्द्रेण हता अभवन्। तृष्टिरा विश्वरूपः, महात्मा, त्वष्टुः पुत्रः आसीत्। विश्वरूपस्य अनुजः विश्वकर्मा इति स्मृतः।