पुरा चाक्षुषमन्वन्तरस्य पूर्वकाले, एषा भूमिः समवस्थिताऽभूत्। यस्मिन्यत्र च पृथिव्यां समता सञ्जाता, तत्र तत्र जनानां आहारः मूलफलमात्रमिति श्रूयते। ततो वैन्यस्य प्रभृति लोकेऽस्मिन्सर्वमिदं प्रवर्तितमभवत्। पृथुः स्वहस्तेन भूमिं कृष्य धान्यं दुह्यति स्म। ऋषिभ्यश्च श्रूयते, भूमिः punः पुनरपि दुह्यते स्म। तत्र पात्रं छन्दांसि—गायत्र्यादीनि छन्दांसि, तैः सह। पुनः देवगणैः, पुरन्दरस्य नेतृत्वे, मघवाञ्शकृद्वत्सः, सविता दुग्धा बभूव। पितृभ्यः चापि श्रूयते, भूमिः पुनरपि दुह्यते स्म। तत्र वैवस्वतः यमः वत्सः, महाबलश्चासीत्। असुरैः अपि भूमिः पुनरपि दुह्यतेति श्रूयते। तत्र विरोचनः वत्सः, प्रह्रादो महात्मा तेषु समागतः। सर्वेऽसुरा मायाविनो मायया दुग्धमाप्नुवन्। नागैः अपि भूमिः दुह्यते स्म, तत्र तक्षकः वत्सः, वासुकिः कद्रुसुतः दुग्धा बभूव। तेन बलिना भीमगात्राः विषपूरिताः नागाः तेन दुग्धेन जीवन्ति स्म। पुनः निधिप्रियाणां कृते मृद्भाण्डे भूमिः दुह्यते स्म। तत्र रजतनाभिः मणिधरपिता दुग्धा बभूव। तेनैव ते निरन्तरं जीविताः इति सत्यमुच्यते। ब्रह्मणा ब्राह्मणानां कृते भूमिः दुह्यते, कुबेरः वत्सः। राक्षसानां कृते कपालपात्रे भूमिः दुग्धा, निधिः समुत्पन्नः। गन्धर्वाप्सरसां कृते पद्मपात्रे भूमिः पुनः दुह्यते स्म। तेषां वसुरुचिः मुनिसुतः शुभः दुग्धा बभूव। पर्वतैः अपि भूमिः दुह्यते श्रूयते। तत्र हिमवान्वत्सः, मेरुः दुग्धा बभूव। पुनः वृक्षैः ओषधिभिश्च भूमिः दुह्यते स्म। तत्र पुष्पितः शालः कामधुग्भूतः, प्लक्षः वत्सः। सा भूमिः धात्री, विधात्री, धारणी, वसुधरा इति नामभिः कीर्त्यते। सा एव चराचरस्य जगतः आधारः, गर्भश्च। सा धनं धारयतीति वसुधा इति कथ्यते। तस्मात्, ब्रह्मविद्भिः भूमिः मेदिनीति चोच्यते। कन्याभावमाप्य सा पृथिवीति गम्यते। सा च पृथिवी आकरवतः राज्ञः नगरपत्तनैः भूषिता। एवं द्विजश्रेष्ठ, वैन्यः नाम राजा बभूव, स तेजस्वी। स वेदवेदाङ्गपारगैः ब्राह्मणैः समुपास्यते स्म। कीर्तिमिच्छद्भिः प्रसिद्धैः नृपतिभिश्च सः समुपास्यते। युद्धविजयमिच्छद्भिः क्षत्रियैरपि सः समर्च्यते। यो हि कश्चन क्षत्रियः युद्धाय प्रस्थितः पृथुं स्तौति, स विजयी भवति। वैश्यैः चापि स राजर्षिः व्यापारेषु प्रवृत्तैः समुपासितः।