स तदा आद्यं धनुः अजगावाख्यं महाशब्दं निर्मथ्य समादत्त। तस्य जन्मनि सर्वे भूतानि प्रमोदितानि। राजर्षिः अपि महान् सुतसम्पन्नः समुत्थितः। नद्यः समुद्राश्च तस्मै विविधरत्नानि उपाजह्रुः। भगवाञ्छ्च पितामहः आङ्गिरसैः देवैः सह समागत्य वेनात्मजं राजानं अभिषिच्य तस्थुः। एवं स महान् राजा आङ्गिरसपुत्रैः देवेषु अभिषिक्तः। स तु पूर्वं पित्रा विगृह्य स्थितान् प्रजाजनान् स्वयमेव विजित्य तुष्टाव। सागरं प्रति गच्छन्तं तम् आपः निरुद्धवन्तः। भूमिः अपि अकृष्यमाणैः धान्यैः स्फुटमुपजनयत्; चिन्तयता एव भोजनं समुत्पद्यते स्म। तस्मिन्नेव काले यज्ञं कुर्वतः तस्य, तदा एव पुनः मागधः उत्पन्नः। तेषां संनिपत्य मागधः तत्र समुत्पन्नः, तस्मात् तेन नाम्ना प्रसिद्धः। स इन्द्राय दैवेन विधिना हविं समर्पयामास, ततः सारथिरपि जातः। शिष्यस्य हविः यद् उपमिश्रितं, तत् गुरोः हविं विजित्य स्थितम्। यत् च क्षत्रियात् ब्राह्मण्यां समुत्पन्नम्, तत् नीचयोनिः अभवत्। सारथ्याः मध्ये धर्मः अयं—कृषिकर्मेण जीविका। तव हेतोः, हे पृथो, तौ द्वौ महर्षिभिः तत्र आहूतौ। अयं कर्म उचितं, अयं च राजा पात्रम्। स्वकर्मभिः देवर्षीन् तर्पयिष्यामः। केन स्तोत्रेण तम् स्तुवीमहि इति तेजस्विनः द्विजाः पप्रच्छुः। स बुद्धिमान्, धर्मात्मा, वाग्मी, संग्रामे अपराजितः। स बलवान् पृथुः पश्चात् एतानि कर्माणि अकरोत्। अनन्तरं, पृथुः प्रजापतिः परमसन्तुष्टः महादानानि अदात्। तस्मात् कालात्, भूमिपालाः सारथिभिः मागधैश्च स्तूयन्ते। तम् दृष्ट्वा जनाः महर्षयश्च परमं हर्षं प्राप्य वाक्यमूचुः। ततः, हे महाभाग, जनाः वेन्यं प्रति धावन्तः अभवन्। स जनैः अनुगतः तेषां हिताय प्रवृत्तुम् इच्छन्। तदा, वेन्यस्य भीतया, भूमिः धेनुरूपं समास्थाय पलायिता। सा वेन्यभयात् ब्रह्मलोकादीन् लोकान् जगाम। स तु तेजसा दीप्तैः तीक्ष्णैः बाणैः भूमिं अन्वधावत्। सा च रक्षां न लब्ध्वा अन्ते स्वयमेव वेन्यं शरणं जगाम। सा वेन्यं प्राह—"स्त्रियाः हननं दोषरहितम्।" "राजन्, मयि लोका प्रतिष्ठिताः; मया एतद्विश्वं धार्यते।" "त्वं मां न हन्तुम् अर्हसि; शुभमिच्छसि।" "युक्तेन उपायेन सर्वे कार्याणि सिद्ध्यन्ति।" "अहं भूतेषु वत्स्यामि; त्वं कोपं त्यज, महाबाहो।" "भूतानां धर्मं पालय, भूमिपते; त्वं तं न परित्यजेत्।" स राजा धर्मात्मा कोपं निगृह्य भूम्यै वाक्यम् अब्रवीत्—"एकस्य वा अनेकस्य वा प्राणिनः वधः पापदायकः।