सा देवी प्राजीनगर्भं वृषभं वृकं वृकलं धृतिं च सुषुवे। इन्द्रः अपि, यः पूर्वजन्मनि उदारधियः नाम्ना बभूव, तस्याः पुत्रः अभवत्। एवं चास्मिन्मन्वन्तरे स एव भगवान् इन्द्रपदं प्राप्नोत्। रिपुः ऋपुंजयात् अभवत्, अथा स दिवंजयात् प्रजनिरे वराङ्गी। सा अपि पुष्करिणीं वारुणीं चाक्षुषवं मनुम् उत्पादयत्। एवं विस्तरेण सत्येन चैतद् वदामि, यतः त्वं प्रगल्भः कथासु। तस्मात् वारुणी स्वभ्रात्रा प्रसिद्धिं प्राप्तवती। वीर्यवत्यां कन्यायां विरजसः पुत्र्यां प्रजापतिना, अग्निष्टुतः, अतिरात्रः, सुद्युम्नः—एते त्रयः नवसु पुत्रेषु अभवन्। तस्याः ऊरुभ्यां आग्नेया षट्पुत्रान् तेजस्विनः जनयामास। अङ्गात् सुनिथायाः पुत्रः वेनः अभवत्। सुतोत्पत्त्यर्थं मुनयः तस्य दक्षिणहस्तं मन्थित्वा, तस्मै पुत्रं प्रथुं नाम, पुरुषत्वेन प्रसिद्धं, जनयामासुः। स प्रथुः धनुषा कवचेन च समुपेतः, दीप्तिमानिव जातः। स वेनपुत्रः प्रथुः, कष्ट्रियाणां ज्येष्ठः, लोकान् रक्षितवान्। तस्य स्तुत्यर्थं सुताः मागधाश्च कौशलिनः उत्पन्नाः। स जनानां जीविकाय, देवैः ऋषिगणैः सह, सर्पैः साधुभिः पर्वतैः वृक्षैः ओषधिभिः च, तेषां कामानुसारं दुग्धं दत्तवान्, तेन ते जीवितवन्तः। एवं तेन महात्मना पृथिवी प्रथमं दुग्धा। यक्षराक्षसगन्धर्वाप्सरसामपि यथापूर्वं, तेषां पात्रदोहदुग्धानि विविधानि सन्ति। सर्वाणि दुग्धरूपाणि यथाक्रमं महर्षिभिः प्राचीनैः परीक्ष्यन्ते। तस्मात् अस्य हेतुम् आख्यातव्यं। एकचित्तः प्रवीणश्च शृणु समाहितः। एष मार्गः ब्रह्मन्, न अव्रताय कदापि वक्तव्यः। एष गूढः मुनिभिः उक्तः, अनसूयवे श्रोतव्यः। ब्राह्मणान् प्रणम्य, न कृताकृताय शोचति। अत्रेः वंशे प्रजापतिः अङ्गः अभवत्। स प्रजापतिः मृत्युः पुत्र्या सुनिथायां जातः। स धर्मं परिपूर्णं कृत्वा, अनन्तरं लोकेषु काममेव अन्वगच्छत्। वेदशास्त्रविपरीतः, अधर्मनिष्ठः अभवत्। तदा, महायज्ञेषु, देवा न सोमपानं कृतवन्तः। तत्र भीषणव्रतम् अभूत्, यदा विनाशः आसन्नः। 'मयि यज्ञाः कार्याः, मयि हविः दीयताम्' इति निश्चितम्। तदा सर्वे महर्षयः, मरीचिप्रमुखाः, एवं ऊचुः—'मा अधर्मं कुरु; एष सनातनधर्मः नास्ति।' 'जनान् रक्षामि' इति पूर्वं प्रतिज्ञातम्। पुनः वेनः, दुष्टबुद्धिः, हसित्वा, ज्ञात्वापि ज्ञानेन, उवाच—'मम शक्त्या तपसा सत्येन च, को मयि समः पृथिव्याम्?