मानुषेण दृष्ट्या मन्वन्तरस्य गणना कथ्यते। द्विजैः त्रिंशत्कोटयः पूर्णसंख्या इति गणिताः, तदनन्तरं द्विसहस्राणि च विंशतिर्गण्यन्ते, अतिक्रान्तं समयं विना। दिव्यवर्षस्य प्रारम्भे समायोज्य, मनोः अनन्तरं यथावत् मन्वन्तरं वक्ष्यामि। तत्र द्विपञ्चाशत्सहस्राणि च अधिकानि योज्यन्ते। सहस्रयुगपरिमाणं ब्रह्मणः दिवसः इति निश्चितम्। ब्रह्मान् अग्रे स्थापयित्वा, देवैः, ऋषिभिः, दैत्यैः सह, सः सर्वभूतानां सृष्टिकर्ता पुनःपुनः कल्पादिषु भवति। सर्वेषां मन्वन्तराणां संधिं विद्धि। चत्वारि युगानि—कृत, त्रेता, द्वापर, कलि—एवं स्मृतानि। भगवाञ् मनवे एतत् अधिकारं उक्तवान्। अतीते, भविष्यति, वर्तमानकाले, तस्य वर्णनं कृतम्। अस्य चान्यस्य च संक्रमणं वक्ष्यामि। यथावत् घटितव्यस्य बलात्, समापनं यथायोगं आगच्छति। सप्तर्षयः, देवाः, पितरः, तथा मनवः—यदा तेषामधिकारः समाप्तः, स्वस्यावस्थायाः परिवर्तनं ज्ञात्वा ते चिन्तायुक्ताः भवन्ति। ततः, यदा मन्वन्तरस्य अन्तः आगच्छति, तदा तेषां देवाः—ये भविष्ये मन्वन्तरस्य अधिपतयः भविष्यन्ति—जायन्ते। मन्वन्तरस्य पूर्णे, कलियुगे तद्वद् वदन्ति। यथा कृतयुगस्य प्रवाहः कलिना पूर्वं इति विद्वद्भिः कथ्यते। यदा पूर्वमन्वन्तरस्य अन्तः जातः, अनन्तरं पुनः आरम्भः, तदा सप्तर्षयः च मनुः, यथाकालं स्थापिताः। मन्वन्तरमहोत्सवस्य निमित्तं, सततं प्रवृत्त्यर्थं, यदा द्वन्द्वानि उद्भवन्ति, ओषधयः प्रादुर्भवन्ति, जीविका आरम्भः, धर्मः स्थापितः, ग्रामेषु नगरेषु च जातिवर्णाश्रमविभागः नास्ति, तदा सप्तर्षयः च मनुः प्रवृत्त्यर्थं स्थापिताः। यदा पूर्वाः इह विनश्यन्ति, नूतनाः पूर्ववत् पुनर्जायन्ते। सर्पाः, पिशाचाः, भूताः, गन्धर्वाः, यक्षाः, राक्षसाः, सप्तर्षयः च मनुः, मन्वन्तरारम्भे स्थापिताः। ब्रह्मचर्यं आचरन्तः ऋषयः सर्वऋणमुक्ताः अभवन्। शतसहस्रवर्षाणि धर्मे स्थित्वा, यथाक्रमं स्थिताः। आश्रमाणि स्थापयित्वा, स्वचेतांसि स्वर्गे न्यस्य। पूर्वदेवाः सर्वथा धर्मे स्थिताः। मन्त्रैः, ते निष्कलङ्के महर्लोके उपरि गच्छन्ति। निरीक्ष्य, आत्मसंयमिनः सन्तः, भूतानां प्रलयपर्यन्तं तिष्ठन्ति। यदा त्रिलोकस्थानी दिव्यधामानि रिक्तानि भवन्ति, तेषु सर्वेषु स्थानेषु, तपसा युक्ताः पुनः स्थानानि पूरयन्ति। सप्तर्षयः, मनुः, देवाः, पितरः च, तेषां परम्परा मन्वन्तरान्ते अपि इह न विच्छिद्यते।