सर्वे देवाः जनलोकात् दशकल्पपर्यन्तं पुनः पुनः वर्तन्ते स्म। तस्मिन्नन्तरे त एव निःश्रेयसप्राप्त्यनिवार्यकार्यम् अनुवर्तयन्तः एकत्र बद्धाः भवन्ति। तदा तेषां तद्विधं कर्म दोषदर्शनात् निवर्तते। ततः ते जनलोकात् तपोलोकं यान्ति, यत्र पुनरावृत्तिर् नास्ति। तत्रैव ब्रह्मलोकं गच्छन्ति, यत्र मुनिभिः सह लयं प्राप्नुवन्ति। अनादिकालत्वाद् एव सर्वाणि गणनानि अपि अनादीनि भवन्ति। पितृभिः, मुनिभिः, देवैः, ऋषिभिः सह एवं यथाक्रमं कल्पाः मन्वन्तराश्च प्रवर्तन्ते। मन्वन्तरान्ते लयः, लयानन्तरं सृष्टिः, इति। एषां घटनानां क्रमः शताब्दैरपि न शक्यते कथयितुं। किन्तु मन्वन्तरस्य गणना मानवदृष्ट्या विज्ञेयम्। द्विजातिभिः त्रिंशत्कोट्यः पूर्णसङ्ख्यया गण्यन्ते। च विंशतिसहस्राणि अधिकानि, एष कालः, अधिकं विना। दिव्यवर्षस्य आरम्भे संयोगेन, मनोः अनन्तरं कथयिष्यामि। च द्विपञ्चाशत्सहस्राणि अधिकानि संयोग्यन्ते। सहस्रयुगपरिमाणं ब्रह्मणः एकं दिनं इति स्मृतम्। ब्रह्माणं पुरस्तात् स्थापयित्वा, सह देवैः, मुनिभिः, दैत्यैश्च, सः सर्वभूतानां सृष्टिकर्ता कल्पादिषु पुनः पुनः भवति। सर्वेषां मन्वन्तराणां संधिं विद्धि। चत्वारः युगाः कृतत्रेतादिभिः संयुक्ताः स्मृताः। भगवाँस तदधिकारं मनवे व्याचष्ट। अतीते, भविष्यति, वर्तमानच कालेषु एषा कथा वर्णिता। अस्य चान्यस्य च संधिं वक्ष्यामि। यथानियमं अनिवार्यकार्यम् अन्तं गच्छति। सप्तर्षयः, देवाः, पितरः, तथा मनवः—एतेषां अधिकारः समाप्तेः, स्वस्वस्थितेः परिवर्तनं ज्ञात्वा चिन्तिताः भवन्ति। यदा तस्य मन्वन्तरस्य अन्तः आगतः, तदा तत्र देवताः—ये भविष्यतः मन्वन्तरस्य अधिपतयः स्युः—ते जन्म लभन्ते। यदा मन्वन्तरं पूर्णं भवति, तदा कलियुगे अपि तद्वद् उक्तं भवति। यथा कृतयुगस्य प्रवाहः कलिना पूर्वं ज्ञायते, तथा। यदा पूर्वं मन्वन्तरं समाप्तं, अनन्तरं नवमन्वन्तरं पुनः आरभ्यते—तदा सप्तर्षयः च मनुः च कालानुसारं प्रतिष्ठाप्यन्ते। मन्वन्तरमहोत्सवस्य, प्रवाहस्य च निमित्तं, यदा युग्मानि उत्पद्यन्ते, ओषधयः प्रादुर्भवन्ति, जीविका आरब्धा, धर्मः प्रतिष्ठितः, ग्रामेषु नगरेषु च वर्णाश्रमविभागाभावः अस्ति—तदा सप्तर्षयः च मनुः च प्रवाहस्य निमित्तं प्रतिष्ठाप्यन्ते। नूनं, यदा पूर्वे विनश्यन्ति, तदा नवानि पूर्ववत् उत्पद्यन्ते। सर्पाः, भूताः, प्रेताः, गन्धर्वाः, यक्षाः, राक्षसाश्च, सप्तर्षयः च मनुः च, मन्वन्तरस्य आरम्भे एव, प्रतिष्ठिताः भवन्ति।