त्रिणबिन्दोः तातजः उत्पन्नः, त्रिणबिन्दोः एव पुनः। तस्मात् जातूकर्णः अभवत्; तस्मात् द्वैपायनः स्मृतः। भविष्यति च द्वापरयुगे द्वोणिः द्वैपायनात्। भविष्येऽपि विविधाः शाखाः व्याख्याः च भविष्यन्ति। तपसा कर्मणा च त्वं प्राप्तवान्, कर्मणा च ते कीर्तिः अभवत्। अमृतस्वरूपं ब्रह्म व्याप्य अस्ति; ब्रह्म एव अमृतम् इति कथ्यते। तस्य महत्त्वेन विस्तारशक्त्या च ब्रह्म इति नाम भवति। अथर्वऋक्-यजुः-साम्नां ब्रह्मणे नमः। उत्तमं ब्रह्म, महतां परमगुह्यं, तस्मै नमः। सृष्ट्या कर्मणा च मानवस्य प्रयोजनं सिद्ध्यति। यदव्यक्तम्, अचिन्त्यम्, प्रकृतिः, ब्रह्म, शाश्वतम्। अखण्डम्, शुद्धम्, अक्षरम्, नानारूपम्। कृतयुगे कर्म नास्ति; तर्हि अकृतं कर्म कथं स्यात्? श्रोतव्यं वा श्रुतं वा, शुभं वा अशुभं वा, सर्वं समम्। दृश्यते वा, श्रूयते वा, घ्रायते वा, यथा यथा। यद् न प्रकाशितम्, तस्य अन्वेषणं कः अर्हति? यदा किञ्चित् कर्ता करोति, तदा तदात्मन्य् एव मन्यते। यदा यः किञ्चित् यथा यत्र किञ्चित् करोति, तदा। विरक्तं वा अतिक्रान्तं वा, ज्ञानाज्ञानयोः, प्रियाप्रिययोः। ऊर्ध्वं, तिर्यक्, अधः अवस्थाः तस्य अदृश्यकर्तुः एव। प्रत्यक्षानुभवः प्रतिपरं त्रेतायाम् पुनः पुनः। ब्रह्मा एतान् आदौ वैवस्वतविवृते उक्तवान्। एते संहिताः, परस्परजन्मनः, अभवन्। यानि अतीतानि, पुनः पुनः घटन्ति। प्रत्येकयुगे तैः शाखाः पुनः पुनः प्रसार्यन्ते। तेषां वंशेषु शाखाः पुनः पुनः उत्पद्यन्ते। एवं अतीतभविष्ययोः अपि ज्ञेयम्। अतीतानि वर्तमानविवृते घटन्ति। पूर्वात् परं ज्ञेयम्, वर्तमानात् उभे। एवं देवाः, पितरः, ऋषयः, मनवः च। जनलोकस्थाः सर्वदेवाः दशकल्पानि पुनः पुनः। तस्मिन्काले अवश्यमेव युक्ताः भवन्ति। तदानीं दोषदर्शनात् तेषां कर्म निवर्तते। जनलोकात् तपोलोकं यान्ति, यत्र पुनरागमनं नास्ति। ब्रह्मलोकं ऋषिभिः सह प्राप्य, तत्र लयम्। कालः अनादिः, अतः सर्वाणि गणनानि अपि अनादीनि। पितृभिः, ऋषिभिः, देवैः, ऋषिभिः च सह। एतया क्रमया, विधिना, कल्पाः मन्वन्तराणि घटन्ति। मन्वन्तरान्ते लयः, लयानन्तरं सृष्टिः। शतवर्षेष्वपि क्रमशः कथयितुं न शक्यते।