शतकृतुः, इन्द्रः, निषिद्धकालेषु अध्ययनं कुर्वन्तः तान् समाहितबुद्धीन् विद्वांसः प्रहारं कृतवान्। तस्य तत्र क्रुद्धस्य रूपं दृष्ट्वा, शक्रः तस्मै अन्यं वरं दत्तवान्। उभौ महाबुद्धिमन्तौ सहस्रसंहिताः पठन्तु इति वरं प्रदत्तम्। एवं उक्त्वा, दीप्तिमान् वासवः सुप्रसिद्धं सुकर्माणं सम्बोधितवान्। तस्य बुद्धिमान् शिष्यः पौष्यञ्जिः द्विजातीनां श्रेष्ठः अभवत्। पौष्यञ्जिः सहस्रार्धसंहिताः अध्यापितवान्। कौशिल्यः पंचसंहितासंग्रहम् अधीतवान्। पौष्यञ्जेः चत्वारः शिष्याः आसन्, तेषां विभागान् शृणु। सकोटिपुत्रः, सुसहा, सुनामा, विट्टलौगाक्षिणः—एते शाखाः। त्रयः कुशुमस्य शिष्याः, पराशरः तु स्वकः पुत्रः। शौरिषु, शृङ्गिपुत्रः—एतौ दृढव्रतौ। शृङ्गिपुत्रः महात्मा त्रिसंहिताः अध्यापितवान्। कौथुमः पराशरपुत्रः षड् संहिताः अध्यापितवान्। प्राचीनयोगपुत्रः तथा पण्डितः पतञ्जलिः अपि। लाङ्गलः, शालिहोत्रः, षडुवाचः, संहिताः च। कण्डुः, कोहलः अपि—एते षट् लाङ्गलाः इति प्रसिद्धाः। हिरण्यनाभेन एकं संहितां रचितम्, तस्य शिष्यः राजकुमारः अभवत्। सः तां स्वेषु शिष्येषु अध्यापितवान्; तेषां नामानि शृणु। तलकः, माण्डुकः, कालिका, राजिकः, पुष्टिः, परिकृष्टः, उलूखलकः, शालिमञ्जरिपाकः, शधीयः, कानिनी—एते। सर्वेषां सामगानां मध्ये द्वौ श्रेष्ठौ घोषितौ। सुमन्तुः अथर्ववेदं द्विधा कृत्वा द्विजातिभ्यः दत्तवान्। कबन्धः तं पुनः द्विधा विभज्य, एकं भागं पथ्याय दत्तवान्। मोदः, ब्रह्मबलः, पिप्पलादः—एते चत्वारः दृढशिष्याः देवदर्शस्य। जाजलिः, कुमुदादिः, तृतीयः शौनकः। सैन्धवायनः पण्डितः द्वितीयसंहितां प्राप्तवान्। नक्षत्रकल्पः, वैतानः, तृतीयः संहिताविधिः। एते अथर्वणां मध्ये श्रेष्ठाः, संहिताव्यवस्थापकाः। आत्रेयः, सुमतिः, काश्यपः, अकृतव्रणः। सावर्णिः, सोमदत्तिः, सुषर्मा, शांशपायनः। तत्र त्रयः पुनः त्रिसंग्रहं कृतवन्तः। मम तु चतुर्थः; अतः चत्वारः मुख्यसंग्रहाः। अन्याः शाखाः तु व्यर्थाः अभवन्, वेदशाखानां यथा। लौमहर्षणिकः प्रथममूलम्, काश्यपिकः ततः अनन्तरम्। अन्यः शांशपायनिकः, नोदार्थविभूषितः। एते पञ्चदश; अन्याः दश, तथैव दश। अष्टसहस्राणि सामगीत्यानि, चतुर्दश सामगीताः। द्वादशसहस्राणि छन्दांसि आध्वर्यवपरम्परायाम् इति कथ्यते। एवं वेदशाखानां, संहितानां, शिष्यपरम्परायाः, शाखाविभागानां च दिव्यं वर्णनं महर्षयः कृतवन्तः।