शतशः सहस्रशः ब्राह्मणैः शस्त्रधारिभिः सहितैः, अन्यैः च सर्वैः सह राजा शूद्रवंशजातान् हन्ति। अति-धार्मिकान् सर्वान् सः समूलं विनाशयति। उत्तरदेशीयान्, मध्यदेशीयान्, पूर्वीयान् च तद्वद् नाशयति। दक्षिणदेशीयान्, द्रविडान् सिंहलैः सह, तद्वद् एव सः विनाशयति। तुषारान्, बार्बरान्, चीनान्, शूलिकान्, दरदान्, खशान् च सः नाशयति। सः शक्तिमान्, चक्रं प्रवर्तयन्, म्लेच्छनाशकः प्रभुः, म्लेच्छानां अन्तकर्ता भवति। अयं राजा माधवस्य अंशेन अत्र जातः। सः चन्द्रवंशसम्भूतः, पूर्वकालीयुगे प्रभुः आसीत्। सः सर्वभूतान्, विशेषतः सर्वपुरुषान्, हन्ति। परस्परहेतुभिः आकस्मिकक्रोधेन च सः तद्वद् हन्ति। सः स्वजनैः सह गङ्गायमुनयोः मध्ये सर्वोत्तमत्वं प्राप्तवान्। सर्वान् राज्ञः सह सहस्रशः म्लेच्छान् विनाश्य, केवलं कतिचन जनाः देशे देशे शेषिताः। ते परस्परं तिरस्कुर्वन्ति, परस्परं आघातयन्ति। ततः सर्वे जनाः परस्परभयेन पीडिताः सन्तः, स्वजीवनं अवमान्य, कारणं विना दुःखिताः। तैः न संयमः, न विलापः, न स्नेहः, न लज्जा अस्ति। ते पुत्रान् पत्नीं च परित्यज्य, शोकविह्वलितेन्द्रियाः, स्वदेशं परित्यज्य सीमप्रदेशेषु शरणं गच्छन्ति। तत्र महान् दुःखं अनुभूय, मांसमूलफलैः जीवितम् यापयन्ति। ततः ते जनाः, अल्पशेषाः, पतनावस्थां प्राप्नुवन्ति। वैराग्यात् जिज्ञासा जायते; जिज्ञासायाः समत्वं उत्पद्यते। यदा कलौ शेषिताः जनाः शमसम्पन्नाः भवन्ति, तदा सः तेषां मनांसि मोहितवान्, स्वप्नमत्तवत्। ततः शुद्धे कृतयुगे आरभ्ये, अत्र सिद्धजनाः अदृश्याः स्थित्वा विचरन्ति। अत्र ये ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः स्मृताः, बीजस्य हेतोः एव तिष्ठन्ति। तेषु सप्तर्षयः अन्येषां धर्मं उपदिशन्ति। ततः कृतयुगे, तैः स्थापितान् आचारान् जनाः अनुसरन्ति। केचन अत्र स्थित्वा युगान्ते धर्मस्थापनाय तिष्ठन्ति। यथा दावाग्नेः तुषार्द्रघ्नं तृणं उष्णेन पुनः जीवति, तथा कृतयुगेषु जनानां मध्ये कलिजातानां उद्भवः भवति। एषः अनवरतं यावत् मन्वन्तरान्तम् प्रवर्तते। प्रत्येकयुगे त्रीणि चतुर्थांशानि शनैः शनैः क्षीयन्ते। द्विजश्रेष्ठ, एवं युगपरिवर्तनक्रमं मया वर्णितम्। चतुर्वर्णयुगचक्रम् सहस्रगुणितम् एतत्। अत्र, युगान्ते, जनानां सरलता क्षीणात् भवति। एतत् चतुर्वर्णयुगगुणितं सप्तसप्ततिः एकं स्यात्। यथा एका युगचक्रे यद् यत्र घटते, तथा एव भवति।