कलौ युगे प्रवृत्ते जनाः परस्परं हत्वा स्वार्थसिद्धिं प्राप्नुवन्ति। अधर्मनिष्ठया च कलिः तमसा आवृतः कथ्यते। तस्मात् कलौ प्राप्ते आयुः, बलं, रूपं च क्षीयते। युगान्ते तु, द्विजश्रेष्ठ, पुण्यात्मानः धर्माचरणं कुर्वन्ति। त्रेतायां धर्मः संवत्सरपर्यन्तं तिष्ठति, द्वापरे तु मासमात्रम्। एषा कलियुगे स्थितिः; अस्य सन्ध्याकालस्य प्रवृत्तिं शृणु। युगस्वभावात् अत्र सन्ध्याः यथायोग्यं प्रवर्तन्ते। यदा तु युगान्ते सन्ध्याकालः आगच्छति, तदा सोमवंशे प्रमतिर्नाम राजा जायते। स भूमण्डले विंशतिवर्षपर्यन्तं विचरति। ततः ब्राह्मणैः शस्त्रधारिभिः शतसहस्रशः सह, राजा शूद्रजातान् अन्यैः सह हन्ति। स चातिधार्मिकान् सर्वान् समूलं नाशयति। तथैव उत्तरदेशीयान्, मध्यदेशीयान्, पूर्वदेशीयांश्च संहारयति। एवं दक्षिणदेशीयान्, द्राविडान् सिंहलैः सह विनाशयति। तुषारान्, बार्बरान्, चीनान्, शूलिकान्, दरदान्, खशांश्च स हन्ति। स बलवान् चक्रधरः म्लेच्छानां विनाशकर्ता, तेषां अन्तकर्ता प्रभुः भवति। स अत्र माधवस्यांशेन जातः। स सोमवंशसम्भवः, पूर्वकलौ प्रभुः आसीत्। स सर्वभूतान्, विशेषतः सर्वमानवान्, निहन्ति। परस्परहेतुभिः सह, आकस्मिकेन च कोपेन, स हन्ति। स च स्वजनैः सह गङ्गायमुनयोर्मध्ये ऐश्वर्यं प्राप्नोति। सर्वान् नृपतीन् सह सहस्रशः म्लेच्छान् नाशयित्वा, केचन अल्पजनाः देशेषु शेषिताः। ते परस्परं अवज्ञाय, परस्परं ताडयन्ति। ततो जनाः परस्परभीत्या पीडिताः, स्वजीवितं अवज्ञाय, कारणं विना महता शोकाभिभूताः। न संयमं, न शोकं, न स्नेहं, न लज्जां च धारयन्ति। पुत्रान् दारांश्च परित्यज्य, शोकमोहितेन्द्रियाः, स्वदेशं परित्यज्य सीमान्तदेशेषु प्रविशन्ति। तत्र ते महतीं पीडां प्राप्य, मांसमूलफलाहारं कुर्वन्ति। एवं अल्पजनाः शेषिताः स पतनावस्थां प्राप्नुवन्ति। विरक्तेभ्यः जिज्ञासा जायते, जिज्ञासायाः समत्वं सम्पद्यते। ये कलौ शेषिताः शान्तिसम्पन्नाः भवन्ति, तेषां मनांसि स मोहयति, स्वप्नमदवत्। यदा तु शुद्धः कृतयुगः आरभ्यते, तदा अत्र सिद्धाः जनाः अदृश्यरूपेण तिष्ठन्ति विचरन्ति च। अत्र ये ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राः इति स्मृताः, ते बीजारक्षणार्थं सन्ति। तेषु सप्तर्षयः अन्येषां धर्मोपदेशं कुर्वन्ति। ततः कृतयुगे जनाः तैः स्थापितान् आचारान् अनुवर्तन्ते।