कलियुगे समुपस्थिते, दुष्टजनाः सर्वमर्यादां विहाय, मुष्टिकधारिणः केशविक्षिप्ताः च विचरन्ति। श्वेतदन्ताः, कौशलयुक्ताः अक्षविनोदेषु, मुण्डितमस्तकाः काषायवस्त्रधारिणश्च तत्र दृश्यन्ते। तदा कृषिपरिच्छेदकचौराः वस्त्रचौराश्च भवन्ति। ज्ञानकर्मणोः क्षये जगति निष्क्रियता प्रवर्तते। सुखं, आरोग्यं, समर्थता च दुर्लभानि भवन्ति। दुःखसंविग्नानां जनानां तत्र परमायुः शतसंवत्सरपर्यन्तमेव दृश्यते। एवं यज्ञाः विफलाः, केवलमधर्मेण पीडिताः भवन्ति। केचन वेदान् विक्रीणन्ति, अपराः पुण्यक्षेत्राणि अपि विक्रीयन्ति। एवंजनाः तदा जायन्ते, यदा कलियुगः आगच्छति। कलौ शूद्रसम्भवाः नृपाः अश्वमेधयागं कुर्वन्ति। तदा जनाः परस्परवधेन स्वार्थसिद्धिम् आप्नुवन्ति। अधर्मनिष्ठया कलियुगः अन्धकारेण आवृतः इति कथ्यते। अतः कलिसंप्राप्तौ आयुः, बलं, सौन्दर्यं च क्षीयन्ते। युगान्ते, द्विजश्रेष्ठ, पुण्यजनाः धर्माचरणं कुर्वन्ति। त्रेतायां धर्मः संवत्सरपर्यन्तं तिष्ठति, द्वापरे मासपर्यन्तम्। एषा कलियुगस्य अवस्था; तस्य सन्धिकालस्य कथां शृणु। युगस्वभावेन अत्र सन्धिकालाः यथायोग्यं भवन्ति। यदा तु युगान्ते सन्धिकालः आगच्छति, तदा सोमवंशे प्रमतिर्नाम जन्यते। स भूमौ विंशतिवर्षपर्यन्तं विचरति। तदा शतशः सहस्रशश्च ब्राह्मणाः शस्त्रधारिणः तस्य सहायतां कुर्वन्ति। स राजा शूद्रजातान् सर्वान् अन्यैः सह हन्ति। अतिकर्मनिष्ठान् सर्वान् नाशयति। तथैव उत्तरदिग्भ्यः, मध्यदेशात्, पूर्वदेशात् च जातान् नाशयति। एवं दक्षिणदेशीयान् द्रविडान् सिंहलान् च विनाशयति। तुषारान्, बार्बरान्, चीनान्, शूलिकान्, दरदान्, खशान् च स नाशयति। स बलवान्, चक्रप्रवर्तकः, म्लेच्छनाशकः प्रभुः, तेषां अन्तं करोतु। स माधवस्य अंशरूपेण अत्र जातः। पूर्वकल्पे स सोमवंशजः, कलियुगे प्रभुः आसीत्। स सर्वजनान्, विशेषतः पुरुषान्, हन्ति। परस्परहेतुभिः सह, आकस्मिककोपेन च। स स्वजनैः सह गङ्गायमुनयोः मध्ये ऐश्वर्यम् आप्नोत्। सर्वान् नृपतीन् सह सहस्रशः म्लेच्छान् नाशयित्वा, केवलं किञ्चित् जनाः देशे देशे अवशिष्टाः। ते परस्परं तिरस्कुर्वन्ति, अन्योन्यं ताडयन्ति च। तदा सर्वे जनाः परस्परभीताः, निरर्थकं क्लेशेन पीडिताः, स्वजीवनम् अपि न मन्यन्ते। न तेषां संयमः, न शोको, न स्नेहः, न लज्जा च। पुत्रान् भार्याश्च परित्यज्य, दुःखमोहितेन्द्रियाः, स्वदेशं परित्यज्य सीमान्तदेशान् शरणं यान्ति।