द्वापरयुगे तथा ततः परेऽपि काले भगवतः व्यासस्य कृतेन वेदस्य चतुर्धा विभागः अभवत्। द्वापरे धर्मः तिष्ठति, किन्तु सः स्वगुणैः हीनः जातः। अथ द्वापरान्ते तिष्ये युगे शेषं यत् तिष्ठति, तत् शृणु। तदा हिंसा, मत्सरः, अनृतं, मायाचौर्यं, तपस्विनां वधश्च प्रवर्तते। एष धर्मस्य सम्पूर्णः क्षयः, धर्मः च न्यूनः भवति। कलियुगे तु नित्यं मरणरोगः, अनवरतं क्षुधा भयञ्च सदा वर्तते। तिष्ये काले लोकेषु स्मृत्याः अधिकारः नास्ति। कलौ केचन वृद्धाः अपि बाल्ये एव मृत्युम् आप्नुवन्ति। ब्राह्मणानां कर्मदोषात् जनानां मध्ये भयम् उत्पद्यते। तिष्ये सर्वेषां भूतानां सङ्गः लोभश्च जायते। सहस्रवर्षे पूर्णे तदा मानवस्य परं आयुः भवति। पुरुषाः, क्षत्रियाः, जनाः च एकस्मात् अन्यम् अपगच्छन्ति। कलियुगे जनाः शयनासनभोजनार्थं एव जीवन्ति। तस्मिन्काले अल्पधर्मिणः जनाः जायन्ते। शूद्राः ब्राह्मणाचारं आचरन्ति, ब्राह्मणाः शूद्राचारं गृह्णन्ति। युगान्ते एते दासाः दुर्भिक्षिताः भवन्ति। युगान्ते, विप्रश्रेष्ठ, कुशलमायिकाः अपि भविष्यन्ति। मृगाः बलिनः भवन्ति, गोभ्यः क्षयः जायते। तदा तमसि धर्मः दानमूलः दुर्लभो भवति। तस्मिन्काले पृथिवी अल्पं फलम् ददाति, केषुचित् स्थलेषु तु बहु फलति। युगान्ते जनाः स्वस्य रक्षायै एव प्रवृत्ताः भवन्ति। युगान्ते, द्विजश्रेष्ठ, सर्वे शूद्रान् अपि सम्मानयन्ति। युगान्ते स्त्रियः विमुक्तकेशाः दण्डधारिण्यः च स्युः। अस्मिन् कलियुगे बहवः संन्यासधर्मं गृह्णन्ति। अधमयुगे सर्वे वणिजः भवन्ति। विश्वं मिथ्याचारिणां कपटिनां मृगयुवद्वेषधारिणां च पूर्णं भविष्यति। जनाः परस्परं भिक्षां याचन्ति, स्वहस्तं प्रसारयन्ति। युगक्षये प्रतिकृत्य प्रतिकृतिः न कस्यचित् भवति। तदा पृथिवी विस्तीर्णा अपि शून्या भविष्यति। पररत्नचौराः, परदाराभिलाषिणः च स्युः। दुष्टाः विमुक्तकेशाः दण्डधारिणः च संयमान् हानिष्यन्ति। श्वेतदन्ताः, कौशलिनः अक्षधूर्तेषु, मुण्डितमस्तकाः, काषायवस्त्रधारिणश्च भविष्यन्ति। धान्यचौराः वस्त्रचौराः च तदा स्युः। ज्ञानकर्मणोः उपशमे जगत् निष्क्रियं भविष्यति। सततं सुखं, आरोग्यं, सामर्थ्यं च दुर्लभं भविष्यति। दुःखार्तानां तदा परं शतवर्षमायुः स्यात्। एवं यज्ञाः नष्टाः, केवलं अधर्मेण पीडिताः। केचन वेदान् विक्रयन्ति, केचन तीर्थानि विक्रयन्ति। एते जनाः तदा जायन्ते, यदा कलियुगं आगच्छति। शूद्रजातयः राजानः अश्वमेधयागं कुर्वन्ति।