द्वापरयुगे धर्मः अवशिष्टः तिष्ठति, किन्तु कलियुगे सः विनश्यति। तदा तृष्णा, मृत्युः, रोगपीडा च प्रवर्तन्ते। तेषु जनेषु वैराग्यस्य कारणात् दुःखनिर्मुक्तेः जिज्ञासा जायते। द्वापरे दोषदर्शनात् मोहः उत्पद्यते, शास्त्रेषु च विघ्नाः सम्पद्यन्ते। अर्थशास्त्रे तर्कशास्त्रे च विप्रतिपत्तयः दृश्यन्ते, स्मृतिशास्त्राणां विभागः पृथक्क्रिया च भवति। मनसा कर्मणा वाचा च क्लेशेन जीविका लभ्यते। लोके लोभ एव प्रवर्तते, व्यापारः मुख्यं कर्म भवति, वस्तुनः स्वरूपे निश्चयः न विद्यते। वर्णाश्रमनाशः, कामः, क्रोधः च जायन्ते। व्यासः द्वापरादिषु वेदं चतुर्धा करोति। द्वापरे धर्मः तिष्ठति, किन्तु गुणहीनः भवति। द्वापरान्ते तिष्ययुगे यदवशिष्यते तद् शृणु। हिंसा, मात्सर्यं, अनृतं, मायाचारः, तपस्विनां वधः च प्रवर्तते। एष धर्मस्य सम्पूर्णो नाशः, धर्मः हीयते। कलियुगे नित्यं घोररोगः, क्षुधा, भीः च सदा वर्तन्ते। तिष्ययुगे लोकेषु स्मृत्याः अधिकारः नास्ति। कलौ केचन वृद्धाः अपि बाल्ये एव म्रियन्ते। ब्राह्मणकर्मदोषात् जनानां मध्ये भीः उत्पद्यते। तिष्ययुगे सर्वेषां जनानां सङ्गः लोभश्च जायते। सहस्रवर्षे समाप्ते तदेव मानवस्य परमायुः भवति। पुरुषाः, क्षत्रियाः, जनाः च एकैकशः ह्रियन्ते। कलियुगे जनाः शयनासनभोजनार्थं एव जीवन्ति। तस्मिन्काले अधर्मिष्ठाः जनाः उत्पद्यन्ते। शूद्राः ब्राह्मणाचारं गृह्णन्ति, ब्राह्मणाः शूद्राचारं गृह्णन्ति। युगान्ते सेवकाः दुष्टपोषिताः भवन्ति। युगान्ते, द्विजश्रेष्ठ, कुशलमायिकाः सन्ति। मृगाः बलवन्तः भवन्ति, पशूनां ह्रासः च भवति। तदा तमसि महति दानमूलो धर्मः दुर्लभः भवति। तस्मिन्काले पृथिवी अल्पफलदा भवति, केषुचित् स्थलेषु बहुफला अपि। युगान्ते जनाः स्वरक्षणे एव प्रवृत्ताः भवन्ति। युगान्ते, द्विजश्रेष्ठ, सर्वे शूद्रानपि आदरात् सम्भाषन्ते। युगान्ते स्त्रियः विमुक्तकेशाः दण्डिन्यः च भवन्ति। कलियुगे बहवः संन्यासधर्मं गृह्णन्ति। पतिते युगे सर्वे वैणिज्यं कुर्वन्ति। जगति मिथ्याचारिणः बहवः मृगयुवद् वर्तन्ते। जनाः परस्परं भिक्षां याचन्ते, सर्वे भिक्षापात्रहस्ताः भवन्ति। युगक्षये न प्रतिदानं प्रतिदत्तुं कश्चन अस्ति। तदा पृथिवी विस्तीर्णा शून्या भवति। पररत्नचौर्यं, परदाराभिलाषः च प्रवर्तते।