सर्वेषां मतानां परस्परभेदात् तेषु च तद्विषये अभिप्रायभ्रमात्, कारणभेदात् च, फलानां च अनिश्चित्यतया, विभिन्नदृष्टिभिः कृतम् एतत् शास्त्रसमूहम् उत्पन्नम्। तद्वै द्वापरयुगे आयुःक्षयात् च, पतनात् च, तत्र तत्र विक्षिप्तम् अस्ति। मन्त्रब्राह्मणविन्यासैः, स्वराक्षरपरिवर्तनैः च, केचित् साधारणाः, केचित् च परिवर्तिताः, यत्र यत्र मतभेदः दृश्यते। अन्ये मार्गान् नवान् स्थापयन्ति, अन्ये तान् प्रतिषेधन्ति। एकम् अध्वर्यवम् आसीत्, पश्चात् द्विधा जातम्। अध्वर्यवक्रियाभिः तत्र महान् संकरः जातः। द्वापरयुगे सदा भिन्नदृष्टिभिः संकरेणैव क्रियते। द्वापरयुगे तद् अस्ति, परन्तु कलियुगे नष्टम् भवति। कलियुगे तत्र शुष्कता, मृत्युः, व्याधिपीडाः च। तेषु निराशायाम् दुःखमोक्षविचारः उत्पद्यते। दोषदर्शनात् द्वापरयुगे अज्ञानम् जायते। द्वापरयुगे शास्त्रेषु बाधाः सम्पद्यन्ते। वित्तशास्त्रे, तर्कशास्त्रे च, मतभेदाः सन्ति। स्मृतिशास्त्रविभागाः, पृथग् परम्पराः च दृश्यन्ते। मनसा, कर्मणा, वाचा च, कठिनेन जीविका स्थाप्यते। लोभः सामान्यः भवति, व्यापारः मुख्यवृत्तिः, वस्तुनि निश्चयः नास्ति। वर्णाश्रमविनाशः, कामः, क्रोधः च सम्पद्यन्ते। द्वापरयुगे व्यासः वेदान् चतुर्धा करोति। द्वापरे धर्मः अस्ति, किन्तु गुणहीनः। द्वापरान्ते तिष्ययुगे शेषम् यत् अस्ति, तद् शृणु। तस्यां काले हिंसा, मात्सर्यं, मिथ्या, छलं, तपस्विनां वधः च प्रवर्तते। धर्मस्य सम्पूर्णपतनम्, धर्मः क्षीणः च। कलियुगे सदा घोरव्याधिः, अनवरतम् क्षुधा, भयम् च। तिष्ययुगे स्मृतौ प्रामाण्यं नास्ति लोकेषु। कलियुगे केचित् वृद्धाः अपि बाल्ये एव मृत्युम् यान्ति। ब्राह्मणानां कर्मदोषात् जनानां भयम् उत्पद्यते। तिष्ययुगे सर्वेषु प्राणिषु आसक्तिः, लोभः च जायते। सहस्रवर्षे पूर्णे, तदा मानवस्य परमम् आयुः भवति। पुरुषाः, क्षत्रियाः, जनाः च, क्रमशः पतन्ति। कलियुगे जनाः शयनाय, उपवेशनाय, भोजनाय च जीवन्ति। तस्मिन्नेव काले गुणहीनाः जनाः प्रादुर्भवन्ति। शूद्राः ब्राह्मणाचारम् उपगृह्णन्ति, ब्राह्मणाः शूद्राचारम्। युगान्ते सेवकाः दुरवस्थायाम् स्थिता भवन्ति। युगान्ते, हे मुने, कुशलछलिनः प्रादुर्भवन्ति। मृगाः शक्तिमन्तः भवन्ति, पशूनां ह्रासः च। तदा घोरतमतमसि दानमूलः धर्मः दुर्लभः। तस्मिन्नेव काले पृथिवी अल्पफलदायिनी, केषुचित् स्थलेषु बहुफलदायिनी च।