यदा धर्मबलात् तस्मिन्नपि पराजिते तद् दृष्ट्वा ऋषयः समस्ताः सन्तुष्टाः अभवन्। ततः तेषां ऋषिसभायां निर्गतायाम्, देवाः यज्ञस्य सम्पूर्णताम् प्राप्तवन्तः। तस्मात् कालात् आरभ्य, स यज्ञः युगानुगुणं रूपं स्वीकृतवान्। यदा तृतेता युगस्य अन्तः समीपं आगच्छति, द्वापरयुगः प्रविश्यते। तस्मिन्युगे समाप्ते, तानि धर्मानुष्ठानानि लुप्तानि भवन्ति। जातीनां मिश्रणं, कर्मणां विपर्यासः च दृश्यते। द्वापरे, रजः तमः संयुक्तं कर्म प्रसिद्धं भवति। द्वापरे, मोहात् स यज्ञः कलियुगे विनश्यति। कलियुगे, वेदः च परम्परा च द्विविधं रूपं धारयतः। तत्र, अस्थिरसिद्धेः कारणात् धर्मस्य सारः अविज्ञातः भवति। परस्परभेदात्, मतभेदजन्यं भ्रमः जायते। कारणानां विविधता, फलानां च अनिश्चितता, एतेषां मतिभेदिनां द्वारा शास्त्रसमूहः उत्पादितः। द्वापरयुगे, आयुः हान्या च धर्मस्य विक्षेपः जायते। मन्त्रब्राह्मणविन्यासैः, स्वराक्षरपरिवर्तनैः, केचित् सामान्या, अन्ये परिवर्तिताः, यत्र मतभेदः दृश्यते। केचित् नवमार्गान् स्थापयन्ति, अन्ये तेषां विरोधं कुर्वन्ति। एकः आढ्वर्यवः परम्परा आसीत्, पश्चात् द्विधा अभवत्। आढ्वर्यवकर्मणां विविधप्रक्रियाभिः महान् मोहः अभवत्। द्वापरे, सदा भिन्नमतिभिः मोहावस्थायाम् यज्ञः क्रियते। द्वापरे स यज्ञः तिष्ठति, परन्तु कलियुगे विनश्यति। कलियुगे, अनावृष्टिः, मृत्युः, रोगपीडाः च सन्ति। तेषां वैराग्याद् दुःखमोक्षविचारः उत्पद्यते। द्वापरे दोषदर्शनात् अज्ञानं जायते। द्वापरे शास्त्रेषु विघ्नाः उत्पद्यन्ते। अर्थशास्त्रे तर्कशास्त्रे च मतभेदः अस्ति। स्मृतिशास्त्राणां विभागः, परम्पराविभागः च दृश्यते। मनसा, कर्मणा, वाचा च, कठिनेन जीविका स्थाप्यते। लोभः सामान्यः, व्यापारः प्रमुखः, वस्तुनि निश्चयः नास्ति। वर्णाश्रमनाशः, कामः, क्रोधः च दृश्यते। द्वापरे व्यासः वेदं चतुर्धा विभजति। द्वापरे धर्मः अस्ति, किन्तु गुणहीनः। द्वापरान्ते तिष्ययुगे शेषं शृणु। हिंसा, मत्सरः, अनृतं, मायाचर्या, तपस्विनां वधः च प्रबलः। धर्मस्य पूर्णपतनं, धर्महानिः च दृश्यते। कलियुगे सततं मृत्युरोगः, अनवरतं तृष्णा, भयम् च। तिष्ययुगे स्मृत्याः प्रमाणं नास्ति लोकेषु। कलियुगे केचन वृद्धाः बाल्ये एव म्रियन्ते। ब्राह्मणकर्मणां दोषात् जनानां मध्ये भयम् उत्पद्यते। तिष्ययुगे सर्वेषु प्राणिषु रागः लोभः च जायते।