शतं सन्ध्यै निश्चितं, सन्ध्यांशः सन्ध्यया तुल्य एव। कृत, त्रेता, द्वापर, कलि—एते चत्वारः युगविभागाः सन्ति। तत्र कृतयुगस्य वर्षाणि श्रुणु, एकाग्रचित्तः भव। चत्वारिंशत्सहस्राणि तत्र, अन्यानि च, कृतयुगं सम्पूर्णयन्ति। तस्यां त्रेतायुगस्य कालः अशीतिसहस्रपरिमितः। द्वापरयुगस्य कालः विंशतिसहस्रसंख्यकः। कलियुगस्य कालः षष्टिसहस्रः निश्चितः। एवमेव युगाः षडष्टिसहस्रशतानि गणितानि। चतुर्षु युगेषु सन्ध्यांशः विंशतिसहस्रः निर्दिष्टः। कृतत्रेतादिषु युगैः युक्तः कालः मन्वन्तरः इति कथ्यते। मानवगणनया त्रिंशत्कोटिवर्षाणि निर्दिष्टानि। अत्र कालः विंशतिसहस्रः, किंचित् अधिकः, न तु न्यूनः। एवं मन्वन्तरकालः युगैः सहितः व्याख्यातः। अधुना त्रेतायाः शेषं, द्वापरकल्योश्च, श्रुणु। द्वौ युगौ, त्रेताद्वापरौ, यथाक्रमं, त्वया मया न पूर्वं उक्तौ। त्रेतायाः आदि काले मनु: सप्तर्षयश्चासन्। तत्र पत्न्यः, अग्निहोत्रं, ऋग्यजुःसामसंग्रहोऽपि स्थापितः। परम्परया प्रेषितः धर्मः, सदाचारलक्षणानि च, प्रतिष्ठितानि। सत्येन, ब्रह्मचर्येण, शास्त्राध्ययनेन, तपसा च। आद्यायां त्रेतायुगस्य सप्तर्षयः मनुश्च, तेषां कृते। तत्र मन्त्राः, तारकादयः, प्रादुर्भूताः। तदा सर्वेषां प्राणिनां विविधाः सिद्धयः प्रादुर्बभूवुः। ते मन्त्राः, प्रेरणया, पुनः तेषां प्रादुर्भूताः। सप्तर्षिभिः ते उपदिष्टाः, मनुना पारम्परिकधर्मः प्रख्यापितः। आयुषो नियमात्, ते द्वापरयुगेषु अपि प्रवर्तिष्यन्ति। दिव्याः, अनाद्यन्ताः, पूर्वं स्वयम्भुवाऽपि सृष्टाः। वेदविन्यासः, एकार्थत्वेऽपि, युगानुसारं परिवर्तते। शूद्राः सेवायज्ञं कुर्वन्ति, द्विजश्रेष्ठाः जपयज्ञे प्रवर्तन्ते। ते कर्मशीलाः, सन्तानसमृद्धाः, धन्याः, सुखिनश्च। शूद्राः वैश्याननुगच्छन्ति, पारस्परिकं प्रेम च वर्तते। मनसाऽभिप्रायेण, वाचा, स्वकर्मणा च, आयुः, बुद्धिः, बलं, रूपं, आरोग्यं, धर्मश्च। तेषां कृते ब्रह्मा वर्णाश्रमव्यवस्थां स्थापयामास। परस्परविग्रहेण ते पुनः मनुम् उपजग्मुः। सः ध्यानयुक्तः, शतरूपायां द्वौ पुत्रौ ससर्ज। तदा प्रभृति राजानः दण्डधारिणः उत्पन्नाः। तैः गूढपापानि, येषां मानुषराजैः निग्रहः न शक्यः, निगृहीतानि। त्रेतायुग एव वर्णविभागः प्रख्यापितः। तदा देवैः स्वयं यज्ञाः प्रवर्तिताः। तत्र विश्वभुजा महेन्द्रेण च, देवराजेन सह।