पितृलोके मासः एकः दिवसः रात्रिश्च इति विभागः पुनः निरूप्यते। मनुष्याणां त्रिंशत् दिनानि एकं मासं कुर्वन्ति, स एव पितॄणां मासः इति मन्यते। पितॄणां संवत्सरः अपि मनुष्यगणनया ज्ञायते। अत्र त्रयः पितॄणां वर्षाणि गण्यन्ते, तानि एव तेषां वर्षाणि स्युः। लोकेनैव मापनेन यः संवत्सरः मनुष्यः इति कथ्यते, स एव स्मर्यते। देवेषु वर्षः एकः दिवसः रात्रिश्च स्यात्, स एव विभागः पुनः निरूप्यते। तत्र दिवा-रात्रयोः विभागः अपि पुनः परिगण्यते। शतं मानववर्षाणाम् त्रयः देवमासान् समं विद्धि। देववर्षः अपि मनुष्यगणनया वर्ण्यते। सप्तर्षीणां संवत्सरः त्रिंशत् अन्यानि वर्षाणि इति परिगण्यते। ध्रुवस्य संवत्सरः नवतिः अन्यानि वर्षाणि इति गण्यते। शतं वर्षाणि दिव्यनियमः इति विज्ञेयम्। त्रिणि नियुतानि मानववर्षाणि इति कथ्यन्ते। गणितविशारदाः सहस्रं दिव्यवर्षाणि प्राहुः। युगसंख्यानां गणना दिव्यमानेन प्रतिष्ठिता। कृतं त्रेता द्वापरः कलिश्च इति चतुर्विधं विभागं विद्धि। द्वापरः कलिश्च अपि युगत्वेन परिगण्येते। तत्र प्रतियुगं सन्धिः, सन्ध्यांशः, सन्धिसमयश्च निर्दिष्टः। एतेषां गणना सहस्रशतसङ्ख्यया तद्वद् प्रवर्तते। त्रिशतं द्विशतं च सन्धयः, तेषां च सन्ध्यांशाः तावन्त एव। तत्र शतम् एकं सन्धिः, सन्ध्यांशः अपि तावत् एव। कृतं त्रेता द्वापरः कलिश्च इति पुनः चतुर्विधं विभागं प्रवदामि। अधुना कृतयुगस्य वर्षाणि वक्ष्यामि, शृणुध्वम्। चत्वारिंशत्सहस्राणि, तथा अन्यानि अपि, कृतयुगस्य संवत्सराणि भवन्ति। अष्टाशीतिसहस्राणि तु त्रेतायुगस्य कालः। द्विसहस्राण्येव द्वापरयुगस्य कालः। षष्टिसहस्राणि तु कलियुगस्य कालः। युगानि तु षडष्टिसहस्रशतानि एव गण्यन्ते। चतुर्णां युगानां सन्ध्यांशः विंशतिसहस्राणि। कृतत्रेतादीनां युगैः सह यः कालः, स मन्वन्तरः इति कथ्यते। मानवगणनया त्रिंशत् कोटयः वर्षाणि निर्दिष्टानि। तस्मिन् विंशतिसहस्राणि, किंचित् अधिकं, न तु न्यूनम्। एषः मन्वन्तरकालः युगैः सह निरूपितः। अधुना शृणु, यदस्ति त्रेतायुगस्य शेषं, तथैव द्वापरकलियुगयोः अपि। एते द्वौ युगौ, यः अनुक्रमेण आगच्छतः, मया तु अद्यापि न प्रोक्तौ। त्रेतायुगस्य आदौ मनुः सप्तर्षयश्चासन्। तदा पत्नीसंयोगः, अग्निहोत्रयागः, ऋग्यजुःसामवेदसंहिता च संस्थापिताः। परम्पराप्राप्तः धर्मः, आचारलक्षणानि च तदा प्रतिष्ठितानि। सत्येन, ब्रह्मचर्येण, शास्त्राध्ययनेन, तपसा च एव। एवं प्रथमत्रेतायुगे सप्तर्षीणां मनोः च तद्वत् आसीत्।