यदा स्थावरजङ्गमं यद्भूतं यत्किञ्चिदस्ति, तदा तानि सर्वाणि भगवन्तं देवानां नाथं प्रपन्नानि, यतः तानि उपभुज्यमानानि सन्ति। तानि सर्वाणि देवदेवं महेश्वरं, मङ्गलदर्शनाधिपतिं, रक्षस्व इति प्रार्थयन्ति। सहस्रकोटिरूपेषु शतकोटिरूपेषु च, तानि भगवन्तं प्रणम्य शरणं यान्ति। तदा भगवतः श्रीमतो वचनं बभाषे— "ये यथोक्तकर्माणः, संयताः, ध्याननिष्ठाश्च भवन्ति, हे ब्राह्मणाः, ते न कदाचित् न कत्रचित् अप्रियं वदन्तु, सदा परहितं वदन्तु। एवं आचरत, शुभं भवतु; मत्तः सिद्धिं प्राप्स्यथ।" ततः ते भयलोभमोहचिन्तारहिताः, दीप्तशिरसः, संयुक्ताः सस्मिताः प्रणम्य, शुद्धगन्धजलैः कुशपुष्पयुतैः पूजनं चक्रुः। विविधगुप्तमन्त्रैः मधुरनिनादैश्च स्तुतिं कुर्वन्तः, अर्धनारीश्वरं सांख्ययोगप्रवर्तकं, कृष्णाजिनाम्बरं नागयज्ञोपवीतिनं, मृगपतिचर्माम्बरं विशालपरशुधारिणं च शंकरं प्रणेमुः। ऋषयः श्रेष्ठाः स्वस्ववर्णाश्रमधर्मे निष्ठां कृत्वा स्थिताः। तान् प्रति भगवानुवाच— "तपसा तुष्टोऽस्मि, व्रतीनां वरं वृणीध्वम्।" तदा भृग्वङ्गिरसो वसिष्ठो विश्वामित्रश्च, मरीचिः कश्यपः संवर्तश्च महातपाः, ते सर्वे जगुः— "भगवन्, सेव्यानसेव्यभेदं ज्ञातुमिच्छामः।" भगवानुवाच— "अहं सोमयुक्तोऽग्निर्भवामि, सोमश्चाग्नौ प्रतिष्ठितः। स्थावरजङ्गमं जगत् सर्वं पुनः पुनरग्निना दग्धम्। भस्मना शक्तिं सम्पाद्य प्राणिनः सिञ्चामि। मम भस्मशक्त्या सर्वपापविमुक्तिः। तस्मात् तस्मिन्क्षणे सर्वपापानि भस्मीकुर्वन्ति। स्थावरजङ्गमं विश्वं सर्वमग्निसोमसारमस्ति। अहमेव स्वभावतः अग्निसोमात्मा, पुरुषश्चास्मि। आत्मशक्तिरूपं धारयामि, तेनैव स्थितिं करोमि।" "सूतिकागृहेषु स्त्रीणां भस्मना रक्षणं क्रियते। मम समीपमागत्य न पुनरावर्तते। एष पाशुपतो विधिरुत्तमः प्राचीनः। मया सृष्टं जगत् लज्जामोहभयात्मकम्। ये चान्ये जन्मना नग्ना भवन्ति, ते तैरेव वस्तुभिः आच्छादिता रक्षिता च; वस्त्रं कारणमित्युच्यते। समानमानापमानं परमावरणमस्ति।" "अयुक्तानि सहस्रशः कर्माणि कृत्वापि, यदि भस्मस्नानं कुर्यात्, तदा स पावनः। तस्मात् यः सततमुत्थाय त्रिः स्नानं भस्मना कुर्यात्, स यज्ञान्सर्वान् संगृह्य, परमामृतं लभते। ततः उत्तरमार्गेण अमृतत्वं प्राप्नोति।" "अणिमादयः सिद्धयः, महत्त्वं, लाघवम्, प्राप्तिः, ऐश्वर्यं, वश्यता, अमृतत्वं च यूयं प्राप्तवन्तः।