ते तत्र देवदारुवने निरामयाः सुखेन स्थिताः। विविधेषु च वेदिकासु, पर्वतेषु, गुहासु च त एव स्थिताः। तत्रैव रूपमादाय स देवो वनं प्रविवेश। महेशः स सुष्टुविस्वरपक्षिसंकीर्णमाश्रमं प्रविवेश। तदा सर्वे मुनयः समाहितचित्ताः तम् ईश्वरं स्तोतुम् आरब्धवन्तः। तैः सह भार्यापुत्रपरिचारकैः सुभगैः समेता महात्मानः सन्निधिं गता। ते मूढतया यद् देवदेवस्य प्रति कृतं, यानि विविधानि गुह्यानि गूढानि कर्माणि, तानि सर्वाणि स्मरन्तः वदन्ति—“न वयं तवागतिं न मार्गं न किञ्चन जानिमहि। महात्मभिः सततं स्तूयसे, देवदेव महेश्वर। नमः सत्त्वेश्वराय, अनन्तवीर्यबलाय। गङ्गायै जलधारायै गुणात्मिकायै च नमः। कामाय परमात्मने नमः पुनः। दण्डिनं कालं पाशहस्तं च नमः। यदतीतं यद्वर्तमाने यदनागते च, यच्च स्थावरजङ्गमं, सर्वं ते शुभं भूयात्; रक्षस्व नः, सौभाग्यं ते अस्तु; प्रसन्नो भव। सर्वं हि भगवता योगमायाबलेन साधितम्। ये तपसा युक्ताः त्वां प्रार्थयन्ते—पुनः पूर्ववत् त्वां द्रष्टुम् इच्छामः। दिशोवसनाय नित्यं घण्टामालाभूषिताय नमः। अमूर्ताय सुन्दराय विश्वरूपिणे नमः। सर्वभूतात्मने गुणशरीराय नमः। दिव्यनीलकण्ठाय चिताभस्माङ्गरागिणे नमः। श्मशाने नित्यवसिने भूतवेषधराय नमः। सर्वभूतात्मा सांख्यैः पुरुष इति कथ्यते। मुनिषु त्वं वसिष्ठः, देवेन्द्रेषु वासवः। सर्वमृगेषु त्वं सिंहः, परमेश्वर। यत्सर्वं वर्तते, भविष्यति वा, यथायथं—कामः क्रोधः लोभः विषादो मदश्च। महाप्रलये समुपस्थिते, भगवन्, त्वं आत्मरूपं विधाय तद्विधिं करोति। तदा तस्य ज्वलनस्य सर्वत्र लोकाः दग्धाः स्युः। ये चान्ये स्थावरजङ्गमभूतानि, तानि अपि तेन वह्निना आवृतानि। देवदेव महाप्रभो, नः रक्षिता भव, यदस्मान् भस्मीकरोषि। महेश्वर, शुभदृष्टे, सहस्रकोटिरूपेषु, शतकोटिरूपेषु च त्वमेव। एवमुक्ते भगवन् वाक्यमिदं प्रोवाच। ये यथोक्तकर्मिणः, निग्रहशीलाः, ध्याननिष्ठाश्च, हे ब्राह्मणाः—ते न कदापि दुःखकरं वदन्तु, नापि अन्यत्र; सदा परहिताय वदन्तु। एवं आचरन्तु; सौभाग्यं वः स्यात्। मत्तः सिद्धिं प्राप्स्यथ। ते भयलोभमोहशोकविवर्जिताः, तेजसा सह शिरसा प्रणम्य, शुद्धगन्धोदकेन, कुशपुष्पयुतैः, तं सम्यक् अर्चयन्ति।