एष देवः महादेवः, यो महेश्वरः इति विज्ञेयः। स एव देवतानां, ऋषीणां, पितॄणां च स्वामी अस्ति। स भगवान् महेश्वरः, कालरूपं धृत्वा, समस्तं सम्प्रत्यहरत्। तस्य वक्षसि श्मश्रुलता, श्रीवत्सचिह्नं, यज्ञोपवीतचिह्नं च दृश्यते। द्वापरयुगे स कालाग्निरिति प्रसिद्धः, कलियुगे तु धर्मकेतुः इति कथ्यते। निश्चयेन, तत्र तमोऽग्निरूपेण, रजः ब्रह्मरूपेण, सत्त्वं तु विष्णुरूपेण प्रकाशितं भवति। यत्र ते ब्रह्मसंयोगयुक्ताः निवसन्ति, तत्र ते सर्वे, क्रोधं इन्द्रियाणि च जित्वा, भक्त्या तं पूजयामासुः। तादृशं रूपं निर्माय, त्रिशूलधारिणं शरणं जग्मुः। यस्य दर्शनमात्रेण सर्वाज्ञानं अधर्मश्च विनश्यति। ततः ते दुःखरहिताः देवदारुवने स्थित्वा, विविधेषु वेदिकासु, पर्वतेषु, गुहासु च, तं रूपं धारयित्वा देवः तत्र प्रविवेश। महेशः स वनाश्रमं प्रविष्टवान्, यत्र पक्षिणां मधुरध्वनिः व्याप्नोति। तदा सर्वे मुनयः, एकचित्ताः सन्तः, तं स्तोतुम् आरब्धवन्तः। तैः सह भार्याः, पुत्राः, परिचारकाः च, महाभाग्यवन्तः सन्तः, तं भगवन्तं स्तुतवन्तः। अज्ञानवशात् यत् किञ्चिद् वयं देवदेवस्य प्रतिकूलं कृतवन्तः, तानि विविधानि गूढानि गम्भीराणि कर्माणि। न वयं तव स्वागतं, न मार्गं, न किमपि जानिमहि। त्वां महात्मानः देवदेव महेश्वर, स्तुवन्ति। नमः सत्त्वयुक्ताय, अनन्तवीर्यबलाय भूतनाथाय। गङ्गायै, सलिलधारायै, आधाररूपाय, गुणात्मने च नमः। नमः कामरूपाय, परात्मने च। दण्डपाणये, कालाय, पाशपाणये च नमः। यद्भूतं, यद्भविष्यत्, यद्वर्तमाने, यच्च स्थावरजङ्गमम् अस्ति— सर्वं तव शुभं भूयात्, रक्षस्व, सौभग्यं ते अस्तु, प्रसादं कुरु प्रभो। सर्वं हि एतत् भगवता योगमायाबलेन साधितम्। ये तपस्यासक्ताः, ते त्वां याचन्ते— यथा पूर्वं त्वां पश्येम। नमः दिशोऽम्बरधारिणे, घण्टामालालङ्कृताय च। नमः निराकाराय, सुन्दररूपाय, विश्वरूपधारिणे च। नमः सर्वभूतात्मने, गुणमयशरीरिणे। नमो दिव्यनीलकण्ठाय, श्मशानभस्मालिप्ताङ्गाय। नमः सदा श्मशानवासीने, भूतवेषधारिणे च। सर्वभूतात्मा सांख्यैः पुरुष इति कथ्यते। ऋषिषु त्वं वसिष्ठः, देवेषु वासवः। सर्वमृगेषु त्वं सिंहः, परमेश्वर। यद् यद् वस्तु अस्ति, यद् वा भविष्यति, यद् वा यथाकिञ्चनम्— कामः, क्रोधः, लोभः, विषादः, मदश्च— सर्वं त्वयि एव। महाप्रलये समुपस्थिते, हे भगवन्, त्वं आत्मरूपेण तन्म् आरभसे। तदा तस्य अग्निना सर्वे लोका सर्वत्र ज्वालाभिः आवृताः भवन्ति।