तदा तारेषु ग्रहेषु च विपरीतगमनं दृष्ट्वा, यज्ञाः च स्वकाले न प्रवर्तन्ति स्म। तेषां तेजः शक्तिः प्रभा च नष्टा अभवत्। सर्वे तु तानि ग्रहतारकाणि समागत्य ब्रह्मलोकं जग्मुः। ते सर्वे ब्रह्मणः पादयोः पतित्वा, शिवसम्बन्धिनं वृत्तान्तं निवेदयामासुः—“सः करगतकपोतः, तस्य नेत्रे ताम्रपीतवर्णे, तीक्ष्णदृष्टिः च। विशेषतः स्नुषासु, पुत्र्यः पौत्र्यः च, तस्य व्यवहारः अद्भुतः। तं पिशाचवत् मत्वा, वयं तं अवमानितवन्तः स्म। तस्य रोषशान्तये, शरणं त्वां प्राप्ताः स्म।” ऋषीणां तान् वचनानि श्रुत्वा, ध्यानयोगेन तत्त्वं ज्ञात्वा, ब्रह्मा प्रत्युवाच—“एषः देवो महादेवः, महेश्वर इति विज्ञेयः। देवर्षिपितृणां च स्वामी एषः। भगवाञ्श्चायं कालरूपेण सर्वं संहरति, महेश्वरत्वेन। तस्य वक्षसि श्मश्रुचिह्नं, श्रीवत्सलक्षणं, यज्ञोपवीतचिह्नं च दृश्यते। द्वापरयुगे कालाग्निरिति, कलौ धर्मकेतुरिति प्रसिद्धः। अत्र तमोऽग्निः, रजः ब्रह्मा, सत्त्वं विष्णुः प्रकाशकः। ये ब्रह्मसंयोगेन तिष्ठन्ति, तत्रैव। ते सर्वे, क्रोधेन्द्रियनिग्रहं कृत्वा, त्वां पूजयन्ति, द्विजश्रेष्ठ। तादृशं रूपं निर्माय, त्रिशूलधरं शरणं ययुः। यस्य दर्शनमात्रेण सर्वा मूढता अधर्मश्च नश्यति।” ते ततः देवदारुवने दुःखमुक्ताः स्थितवन्तः। विविधेषु वेदिकासु, पर्वतेषु, गुहासु च अपि। भगवाञ्श्च तद्रूपं धारयित्वा तस्मिन्नेव वने प्रविष्टः। महेशः तं वनाश्रमं प्रविवेश, यत्र पक्षिणां मधुरशब्दः प्रतिश्रूयते। तदा सर्वे ऋषयः, एकचित्ताः, तं स्तोतुं प्रचक्रमुः। तैः सह भार्यापुत्रपरिचारकसमेतैः, महाभागैः सह। “अज्ञानात् यद् देवदेवस्य वयं कृतवन्तः, विविधानि गूढगम्भीराणि कर्माणि। न तव स्वागतं, न पन्थानं, न किञ्चिदपि जानिमः। महात्मानः त्वां स्तुवन्ति, देवदेव महेश्वर! नमो भवन्तं, अनन्तबलपराक्रमाय। गङ्गायै नमः, यदम्बुधारायै, गुणमूर्तये। कामाय नमः, परमात्मने नमः। दण्डिनं कालं पाशिनं च नमः। यद्भूतं भविष्यद्वर्तमाने च, स्थावरजङ्गमे च यत्। भवतु शुभं, रक्षस्व, सौभाग्यं ते अस्तु, कृपां कुरु भगवन्। एतत्सर्वं भगवता योगमायाबलात् साधितम्। तपस्यन्तः त्वाम् उपयाचन्ते—पूर्ववत् त्वां पश्येम। दिगम्बराय, घंटामालाभूषिताय, सदा नमः। निराकाराय, सुन्दराय, विश्वरूपधारिणे च नमः।