अथ सर्वे ते ऋषयः परस्परं समालपन्त। तेषु ब्रह्मचारिषु वा वने वासिषु वा तपस्विषु, एषा महान् अपराधः येन द्विजातयः प्रमोहिताः। तदा ते मृदु वचनानि भाषन्तां, एकवस्त्रधारणं च गृह्णन्तु इति। तेषां मुनिनां वचः श्रुत्वा, भगवाँस् भर्गचक्षुषोऽन्तकृत् तदाऽब्रवीत्—न हि शक्यं अस्माभिः बलात् लिङ्गं पातयितुम्। अहं तु लिङ्गं पातयिष्ये, द्विजोत्तमाः इति स प्राह। एवं उक्ते, महादेवः तेषां भावप्रवृत्तिं विज्ञाय, भगवाँस् तत्रैव लिङ्गरूपं समास्थाय अन्तर्धानमगच्छत्। तदा सर्वे कम्पिताः अभवन्, किञ्चिदपि न प्रकाशते स्म। तारेषु ग्रहासु च प्रतिलोमगमनमिव दृष्टम्। यज्ञाः अपि कालेन न प्रवृत्ताः। तेषां तेजः बलं च दीप्तिः च नष्टाः। सर्वे ते एकत्र समागत्य ब्रह्मलोकं जग्मुः। तत्र ब्रह्मणः पादौ पतित्वा, शिवसम्बद्धं सर्वं वृत्तान्तं न्यवेदयन्। ब्रह्मा तु हस्ते उलूकं धारयन्, तस्य नेत्रे बभ्रूणि तीक्ष्णानि च आसन्। विशेषतः स्नुषासु, दुहितृषु, पौत्र्यः च प्रति सः दृष्टवान्। तं पागलमिव ज्ञात्वा, वयं तिरस्कारं कृतवन्तः। तस्य कोपशान्त्यर्थं, तव शरणं प्राप्ताः स्मः। तद् ऋषीणां वचनं श्रुत्वा, ध्यानयोगेन तत्त्वतः विज्ञाय, ब्रह्मा उवाच—एष देवो महादेवः, स मेधावी महेश्वरः। स एव देवतानां, ऋषीणां, पितॄणां च स्वामी। एष भगवाँस् कालरूपेण सर्वं संहरति महेश्वरः। तस्य वक्षसि श्मश्रुचिह्नं, श्रीवत्सलक्षणं, यज्ञोपवीतचिह्नं च दृश्यते। द्वापरयुगे स कालाग्निरिति, कलौ धर्मकेतुरिति प्रसिद्धः। नूनं तत्र तमः अग्निरूपेण, रजः ब्रह्मरूपेण, सत्त्वं तु विष्णुरूपेण प्रकाशकः। यत्र ते ब्रह्मसंयोगयुक्ताः निवसन्ति। ते सर्वे कोपं इन्द्रियं च जित्वा, द्विजोत्तम, तं पूजां चक्रुः। ततो लिङ्गरूपं निर्माय, त्रिशूलधारिणं शरणं ययुः। यं दृष्ट्वा सर्वा अज्ञानम् अधर्मः च विनश्यन्ति। ते देवदारुवने दुःखरहिताः स्थितवन्तः। विविधेषु वेदिकासु, पर्वतेषु, गुहासु च अपि। तदा देवो लिङ्गरूपं धारयित्वा तस्मिन्वने प्रविश्य महेशः तस्य आश्रमं प्रविवेश, यत्र विहगानां मधुरध्वनिः श्रूयते स्म। ततः सर्वे मुनयः एकचित्ताः तं स्तोतुम् आरब्धाः। तैः सह भार्याः, पुत्राः, परिचारकाः च, महाभाग्यवन्तः। वयं अज्ञानात् यत् किंचिद् देवदेवस्य विरोधं कृतवन्तः। ये केचन गूढानि गम्भीराणि कर्माणि। न वयं तव आगमनं, न मार्गं, न किञ्चिदपि जानिमहि। महात्मानः त्वां स्तुवन्ति, देवदेव, महेश्वर इति।