सर्वे कथायाः आरम्भे, तस्य हस्तैः गीतं कृत्वा, तं गधायाः रूपं प्राप्नोति इति शापः दत्तः। तस्य इच्छया, तत्र स्थिताः सर्वे ऋषयः एकत्र क्रुद्धाः अभवन्। तेषां तपांसि बाधितानि, हे शङ्कर, तेषां तेजः अपि न प्रकाशमाणम्। महायज्ञः, यः महान् सौभाग्यस्य मूलम्, विनष्टः। सः दशधा रूपाणि अनुभूतवान्, सदा दुःखितः अभवत्। क्रुद्धेन गौतमेन ऋषिणा सः भूमौ पतितः। ऋषीणां शापेन नहुषः सर्पः अभवत्। अत्र, धर्मः स्वयम्, महात्मना माण्डव्येन शप्तः। विरूपाक्षं महेश्वरं देवदेवान् विना, अन्यः कोऽपि नास्ति। ततः सर्वे ऋषयः परस्परं समभाषन्त। ब्रह्मचर्यनिष्ठेषु वा, वनवासिनः तपस्विषु वा, एषा महान् दुष्टता यया द्विजातयः मोहिताः। मधुरं वचनं वदन्तु, एकं वस्त्रं धारयन्तु। ऋषीणां वचनं श्रुत्वा, भगवाँस भागनेत्रनाशकः, उवाच—"न कस्यापि वयं बलात् लिङ्गं पातयितुं शक्नुमः। किन्तु अहं लिङ्गं पातयिष्यामि, हे द्विजश्रेष्ठ।" एवं उक्तः महेश्वरः तेषां चिन्ताः कर्माणि च अवलोक्य। भगवन् तत्र लिङ्गरूपं स्वीकार्य अदृश्यः अभवत्। ततः सर्वे व्याकुलाः अभवन्, किञ्चित् अपि न प्रकाशमाणम्। तारे ग्रहाः प्रतिकूलगतिं प्राप्नुवन्। यज्ञाः सम्यक् कालक्रमे न प्रवर्तन्ते। तेषां शक्ति तेजः बलं च लुप्तम्। सर्वे मिलित्वा ब्रह्मलोकं अगच्छन्। ब्रह्मणः पादौ पतित्वा, तं शिवसम्बन्धिनि घटनाः सर्वाः निवेदयामासुः। सः उल्लूकं हस्ते धारयन्, तस्य नेत्रे कपिलवर्णे तीव्रश्च। विशेषतः स्नुषासु, पुत्रासु, पौत्रासु च। तं विक्षिप्तमिव मन्यन्तः, वयं तं अवमानितवन्तः। तस्य कोपस्य शान्त्यर्थं, त्वाम् शरणं गच्छामः। ऋषीणां वचनं श्रुत्वा, ध्यानात् ज्ञात्वा, प्रभुः—"एषः देवः महादेवः, महेश्वरः इति ज्ञेयः। सः देवदेवानां, ऋषीणां, पितृणां च स्वामी। भगवाँस कालरूपेण सर्वं संहरति महेश्वरः। तस्य उरः केशराशिः, श्रीवत्सचिह्नं, यज्ञोपवीतचिह्नं च। द्वापरे सः कालाग्निः, कलौ धर्मकेतुः इति प्रसिद्धः। निश्चयेन, तमः अग्निः, रजः ब्रह्मा, सत्त्वं विष्णुः प्रकाशकः। यत्र ते ब्रह्मसंयुक्ताः निवसन्ति। तत्र, क्रोधेन्द्रियजयेन, तं पूजयामासुः, हे द्विजश्रेष्ठ। त्रिशूलधारिणं शरणं गत्वा, तस्य प्रतिमा निर्मिता। यं दृष्ट्वा, सर्वं अज्ञानं अधर्मः च नश्यति।