महादेवाय नमः, महेश्वराय नमः—इति सततं प्रणिपत्य, शंकराय महात्मने नमस्कारः कृतः। यः एवं शंकरं प्रणमति, स सर्वान् कामान् आप्नोति सर्वपापैश्च विमुच्यते। एषा महेश्वरस्य महती शक्तिर् उक्ता, यथावत् त्वया श्राविता। ततः श्रोतुम् इच्छामः वयं महादेवस्य माहात्म्यम्। स भगवान् अद्भुतरूपम् अधत्त, येन महर्षयः मोहिताः अभवन्। तं कृपया तुष्ट्यर्थं पूजयामासुः, किन्तु स भगवान् तैः न तुष्टः। एतत् सर्वं वद, त्वं हि प्राज्ञेषु श्रेष्ठः। देवभर्त्रा भक्तानां कृपया निर्मितः स देवदारुवनः, रमणीयः, नाना-वृक्ष-लतासंकीर्णः। तत्र केचन शैवालानि भक्षयन्तः, केचन जले वसन्तः। अन्ये दन्तैः मुष्टिं कृत्वा, केचन शिलया पेषयन्तः। महात्मानः ते महत् तपः कुर्वन्तः कालं यापयन्ति। तत्र एकदा भगवान् शर्वः धूसरभस्मना लिप्ताङ्गः, नग्नः, विचित्रचिह्नयुक्तः, कराग्रे ज्वलद् दिपि, रक्तपिङ्गलोचनो बभूव। तस्य मुखं श्यावश्वेतवर्णाभ्यां सुसज्जितम्। कदाचित् स स्नेहेन नृत्यति, कदाचित् पुनः पुनः रुदति। पुनः पुनः आश्रमं आगत्य, पुनः पुनः याचते। स वृषभवत् गर्जन्, गर्दभवत् उच्चैः शब्दं चकार। तदा ऋषयः कोपसमाविष्टाः अभवन्। ‘त्वं हस्तैः गीतवान्, अतः त्वं गर्दभो भविष्यसि’—इति शप्तवन्तः। तेषां सर्वेषाम् एकत्र कोपः अभवत्, येन तेषां तपः विघ्नितम्, तेजः च न प्रकाशते स्म। यज्ञः, येन महद् ऐश्वर्यं लब्धम्, स विनष्टः। स दशधा रूपं प्रपद्य, सदा दुःखितः अभवत्। गौतमर्षिणा कोपेन भूमौ अपातितः। ऋषिशापेन नहुषः सर्पत्वं प्राप्तः। अत्रैव धर्मः अपि महात्मना माण्डव्येन शप्तः। विरूपाक्षं देवदेवं महेश्वरं विना अन्यः कोऽपि न मुक्तः। ततः सर्वे ऋषयः परस्परं ऊचुः—ब्रह्मचर्यनिष्ठेषु, वा वने वसत्सु, एषा महान् दुष्कृतिः, येन द्विजाः मोहिताः। ‘मधुरं वदन्तु, एकं वसनं गृह्णन्तु’—इति। तेषां वचनं श्रुत्वा, भगवाञ् भगचक्षुःहरः प्रोवाच—‘न हि अस्माभिः बलात् लिङ्गं पातयितुं शक्यम्। अहं तु एतद् लिङ्गं पातयिष्यामि, द्विजश्रेष्ठ।’ एवं उक्तः स महादेवः तेषां भावना-कर्माणि ज्ञात्वा, तत्रैव अन्तर्धाय लिङ्गरूपं प्रपद्य। तदा सर्वे क्षुब्धाः अभवन्, किंचित् अपि न प्रकाशते स्म।