सर्वे देवाः महादेवस्य स्तुतिं अत्युत्तमया भक्त्या कृतवन्तः। तं प्रथमं, वामदेवः, रुद्रः, स्कन्दः, शिवः, प्रभुः इति संबोधयन्ति। सर्वयज्ञेषु स्वाहा, नमः, दीक्षा च स एव अस्ति। वेदाः, लोकाः, देवाः अपि तस्यैव स्वरूपम्। पृथिव्यां गन्धः, आपः स्वादुः, अग्नौ रूपम्—एते सर्वे महेश्वरस्यैव अंशाः। वायौ स्पर्शः, चन्द्रे रूपम्—एतदपि देवेशस्यैव अस्ति। बुद्धौ ज्ञानम्, प्रकृतेः बीजम्—एव महादेवस्यैव स्वरूपम्। सः त्रिलोकान् धारयति, एकः एव तान् सृजति। दक्षिणमुखेन पुनः लोकान् संहरति, उत्तरमुखेन सोमः भवति। आदित्याः, वसवः, रुद्राः, मरुतः, अश्विनौ—एते सर्वे तस्मादेव जायन्ते। वालखिल्याः, महात्मनः, तपस्विनः, व्रतानुष्ठिताः—ते अपि तस्यैव अंशाः। उमा, सीता, सिनीवाली, कुहू, गायत्री—एताः अपि तस्मादेव उत्पन्नाः। संध्या, रात्रिः अपि देवेशस्यैव जन्म। महादेवाय वज्रधराय, पिनाकपाणये, सुवर्णवसनाय नमः। सुवर्णबीजाय, सहस्रनयनाय, सुवर्णवीराय, सुवर्णदायिने नमः। पिनाकधारिणे, शङ्कराय, नीलकण्ठाय नमः। देवदेवाय, जगदुत्पत्तये, कोटिसूर्यप्रभाय नमः। सहस्रमुखेन आकाशम् इव ग्रसन् तिष्ठति। तस्य रूपम् विविधरत्नैः भूषितम्, नानामाल्यैः नानाचूर्णैः अलङ्कृतम्। सर्पाः यज्ञोपवीततया तस्य भूषणे, देवद्विषाम् भीषणः च। तदा तस्य हासः सर्वं जगत् व्याप्य अभवत्। अनन्तरं महादेवः उवाच—“त्वया अहम् तुष्टः, देवश्रेष्ठ। युवां पुरातने काले मम अङ्गात् जातौ। मम वामभुजः विष्णुः, युधि सर्वदा अजितः।” तदनन्तरं तौ हर्षपूर्णहृदयौ प्रभोः पादयोः प्रणम्यताम्। “त्वं देवदेव, तव भक्ति: नित्यं अस्तु” इति प्रार्थयन्ति। ततः भगवन् तत्रैव अदृश्यः अभवत्। एषा शिवविद्या परा, सूक्ष्मा, शिवाख्या। “महादेवाय नमः, महेश्वराय नमः। शङ्कराय नमः, महात्मने नमः।” इति स्तुत्वा, सर्वकामान् प्राप्नोति, सर्वपापात् विमुक्तः भवति। एषा महेश्वरस्य महाशक्ति: इति सर्वं उक्तम्। ततः सर्वे देवाः महादेवस्य महिमानं श्रोतुम् इच्छन्ति। सः विचित्ररूपम् धृत्वा, महर्षीन् मोहितवान्। ते तं पूजयन्ति, तस्य प्रसादं प्रार्थयन्ति, किन्तु सः तैः न तुष्टः अभवत्। “एतत् सर्वं वद, त्वं बुद्धिमत्तमः” इति पृष्टम्। देवदेवेन भक्तजनानां कृपया निर्मितम्—सः रमणीयः देवदारुवनः, नानावृक्षलतासङ्कुलः।