तेजसा महता समन्वितं, सदैव वर्धमानं तं लिङ्गं परमं ददृशुः। तस्य रूपं भीषणतमं, यथा नभो भूमिं च विदारयेत्, इति अभवत्। तदा तस्य महालिङ्गस्य अन्तं विज्ञातुम् इच्छन्तः, तौ देवौ चिन्तयामासतुः—कथमस्य अन्तं गमयेम। अनुशृण्वन्तौ, तौ सम्यक् संनिधाय संकल्पं, एकः ऊर्ध्वं, अपरः अधः गतौ। तथापि, न तयोः कश्चित् तस्य अन्तं ददर्श; तस्मात् भयभीतोऽहमिति मन्यते स्म। पुनः प्रतिनिवृत्य, तौ महोदधिं प्राप्तवन्तौ। तत्र, तस्य मायया मोहितौ, चेतनां नष्टां कृत्वा, तिष्ठन्तौ। स एव सर्वलोकानां कारणं लयस्थानं च, अव्ययः प्रभुः। तदा, तं महान्तं, अव्यक्तं, प्रणमाम। नमोऽस्तु ते, नित्ययोगसिद्धेश, नमोऽस्तु ते, सर्वलोकाधार! त्वं ज्येष्ठः, वामदेवः, रुद्रः, स्कन्दः, शिवः, ईश्वरः। त्वं स्वाहा, स्वधा, सर्वकर्मणां दीक्षा च। वेदाः, लोकाः, देवाः—एते सर्वे त्वमेव, भगवन्। पृथिव्याम् गन्धः, आप्सु रसं, वह्नौ रूपं—एतानि सर्वाणि त्वं, महेश्वर। वायौ स्पर्शः, सोमसूर्ययोः रूपम्—एतानि अपि त्वं, देवेश। बुद्धौ विज्ञानं, प्रकृतेः बीजं—एतानि अपि त्वं, देवेश। त्वं त्रैलोक्यं धारयसि, त्वमेव सृजसि, प्रभो। दक्षिणमुखेन पुनः लोकान् संहरसि। उत्तरमुखेन सोमः, देवश्रेष्ठ। आदित्या, वसवः, रुद्राः, मरुतः, अश्विनौ च—एते सर्वे त्वत्तः। वालखिल्याः, महात्मानः, तपस्विनः, सिद्धाः, नियमपरायणाः—एते अपि। उमा, सीता, सिनीवाली, कुहू, गायत्री च—एता अपि त्वत्तः। संध्या, रात्रिः—एते अपि त्वत्तः, देवेश। नमोऽस्तु ते, वज्रधारिन् पिनाकपाणे, हिरण्यवर्ण! नमो हिरण्यबीजाय, हिरण्यवर्णाय देवाय। नमो हिरण्यबीजाय, सहस्रचक्षुषे दिव्याय। नमो हिरण्यवीर्याय, हिरण्यदायिने देवाय। नमो पिनाकपाणे, शङ्कर, नीलकण्ठ! देवदेव, जगदुत्पत्तिस्थान, कोटिसूर्यसमप्रभ! सहस्रमुखः, यथा व्योम खादन् इव। तस्य रूपं नानारत्नभूषितं, विविधान् माल्यलेपनैः अलङ्कृतम्। नागोपवीती, सुरारिपूणां भीषणः। तदा तस्य हासः समग्रं जगत् पूरयामास। ततः महादेवः उवाच—"प्रसन्नोऽस्मि ते, देवश्रेष्ठ। ममाङ्गात् युवां प्राचीनकाले जातौ। मम वामभुजः विष्णुः, युद्धे सदा अजेयः।" तदा, हृष्टचित्तौ, तौ भगवत्पादयोः प्रणेमतुः। "भक्तिरस्तु नः सदा तव, देव, देवाधिप!" इति स्तुत्वा, स भगवाँस्तत्रैव अन्तर्धानं जगाम। एषा परा विद्या, सूक्ष्मा, शिवाख्या इति।