कदाचित् तत्र दिव्यं पुरुषं चतुर्मुखं परमयोगिनं कनकप्रभया दीप्तिमन्तं सन्ततम् अभवत्। सः परमपुरुषः क्षणमात्रेणैव तत्र आगतः। तं दृष्ट्वा तत्र स्थितं सः पप्रच्छ—"कः त्वं? कुतः आगतः? किमर्थं वा अत्र तिष्ठसि? ब्रूहि भगवन्।" एवमुक्तः तेन, ब्रह्मा अपि तस्मै प्रत्युवाच। एवं तयोः संवादः प्रवृत्तः, उभौ अपि परस्परं विजयम् इच्छन्तौ। तदा तयोः मध्ये दिव्यां ज्वालां दृष्ट्वा, उभौ विस्मयम् अगच्छताम्। सा ज्वाला नित्यम् वृद्धिम् आपन्ना, परमाश्चर्यरूपा आसीत्। सा ज्वालामाला दिव्या स्वर्गमभूमी च भित्त्वा तिष्ठति स्म। तस्या मध्ये तु एकं लिङ्गम् अव्यक्तम्, दीप्तिमन्तं, वितस्तिमात्रं, दृश्यते स्म। तत् वर्णनातीतम्, अचिन्त्यम्, कदाचित् दृश्यते, कदाचित् न दृश्यते च। महान् तेजसा युक्तम्, नित्यं महता वृद्ध्या संपन्नम्। भीषणरूपम्, यथा स्वर्गमभूमी च विदारयेत्। तदा तौ उचतु—"एतस्य महालिङ्गस्य अन्तं विज्ञायाम।" इति संकल्प्य, तौ उर्ध्वं च अधः च गतवन्तौ। किन्तु कोऽपि अन्तः न दृष्टः, तेन अहम् भयम् आपन्नः। पुनः प्रत्यागत्य, तस्मिन्महासमुद्रे पुनरागतवान्। तयोः चित्तानि तस्य मायया मोहितानि, तत्रैव विमूढबुद्धी स्थितौ। सः एव सर्वलोकानां आदिः, संहारश्च, अक्षरः प्रभुः। तस्मै महते अव्यक्ताय नमः। योगसिद्धेश्वराय अनन्ताय नमः, सर्वलोकाधाराय नमः। त्वं एव ज्येष्ठः, वामदेवः, रुद्रः, स्कन्दः, शिवः, ईश्वरः। त्वं स्वाहा, स्वधा, सर्वकर्मणां सम्यगाचरणं च। वेदाः, लोकाः, देवाः—एते सर्वे त्वमेव, भगवन्। पृथिव्यां गन्धः, आपः स्वादुः, अग्नौ रूपम्—एतानि सर्वाणि त्वं, महेश्वर। वायौ स्पर्शः, सोमौ रूपम्—एतान्यपि त्वं, देवदेव। बुद्धौ ज्ञानम्, प्रकृतेः बीजम्—एतानि त्वं, देवदेव। त्वं त्रैलोक्यं धारयसि, त्वमेव तानि सृजसि। दक्षिणमुखेन पुनः लोकान् संहरसि। उत्तरमुखेन सोमः, देवश्रेष्ठ। आदित्या, वसवः, रुद्राः, मरुतः, अश्विनौ च—एते सर्वे त्वत्तः। वालखिल्याः, महात्मानः, तापसाः, सिद्धाः, दृढव्रताः—एते अपि त्वत्तः। उमा, सीता, सिनीवाली, कुहू, गायत्री—एता अपि त्वत्तः। सन्ध्या, रात्रिः अपि त्वत्तः, देवदेव। वज्रधारिणे, पिनाकपाणये, सुवर्णवसनाय नमः। हिरण्यबीजाय, सुवर्णवसनाय नमः। हिरण्यबीजाय, सहस्रलोचनाय नमः। सुवर्णवीराय, सुवर्णदायिने नमः। पिनाकधारिणे, शङ्कराय, नीलकण्ठाय नमः। देवदेव, जगदुत्पत्तये, कोटिसूर्यसमप्रभाय नमः। सहस्रमुखेन, नभः ग्रसन्निव, तिष्ठसि।