सर्वे देवाḥ तदा सदा-स्थिरं भगवन्तं द्रष्टुम् आगच्छन्। सिद्धा ब्रह्मर्षयः यक्षाः गन्धर्व-अप्सरः-संघाश्च तं महात्मानं समीपमुपेत्य, परमपुरुषं हरिं स्तुवन्ति स्म। तव प्रसादेन त्रयः लोका अव्यय-श्रेयोऽधिगता इति सम्यक् वदन्ति। एवं देवैः सिद्धैः परमर्षिभिश्च उक्तः भगवान् विष्णुः प्रोवाच—"शृणुत, देवश्रेष्ठाः, हेतुम् अहं कथयामि। येन ब्रह्मणा सह मम मायया लोकाः सृष्टाः।" "पूर्वं तु, यदा त्रयः लोका तमसा आवृताः मया चाव्यक्ताः आसन्, तदा सहस्रशिराः सहस्राक्षः सहस्रपादः रूपम् आस्थाय अहम् स्थितः। तत्र दूरतः अनन्त-तेजसमेकं पश्यामि। स चतुर्मुखः परमयोगी पुरुषः सुवर्ण-प्रभया विराजमानः। क्षणेन सः परमपुरुषः तत्र समुपेत्य स्थितः।" "को भवान्? कुतः आगतः? किमर्थम् अत्र तिष्ठसि? ब्रूहि भगवन्," इति अहम् अपृच्छम्। तेनैवमुक्तः ब्रह्मा मम प्रत्युवाच। एवं तयोः संवादे, परस्परं जयकामिनोः, तदा तं दीप्तिमन्तं ज्वालाराशिं दृष्ट्वा, उभौ विस्मितौ। सा ज्वाला सदैव वर्धमाना परमाश्चर्या आसीत्। दिवं भूमिं च विदारयन्ती अग्निवृत्तिः तत्र स्थितवती। तस्याम् अन्तः अव्यक्तं लिङ्गं विराजते, वितस्तिमात्रम्, अनिर्वचनीयं, अचिन्त्यं, कदाचित् दृश्यते, कदाचित् अदृश्यते च। महत्तेजसा युक्तं, सदा महान् वर्धमानम्, भीषणरूपं, आकाश-भूमी-विभेदकमिव। "एतस्य महालिङ्गस्य अन्तं विज्ञास्यामः," इति तयोः संकल्पं कृत्वा, एकः उपरि एकः अधः गतौ। अहं तु तस्य अन्तं न पश्यामि, ततो भीतः अभवम्। पुनः प्रतिनिवृत्य तत्रैव महोदधौ आगच्छम्। तस्य मायया मोहिता, तत्रैव विमूढ-चेतसौ स्थितवन्तौ। स एव सर्वसृष्ट्याद्यन्तः, अव्ययः सर्वलोकनाथः। तस्मै मह्ये अव्यक्ताय नमः कुर्मः। "नमस्ते, सिद्धयोगेश्वर, नमस्ते, सर्वलोकाधार," इति वदामः। त्वमेव ज्येष्ठः, वामदेवः, रुद्रः, स्कन्दः, शिवः, ईश्वरः। त्वं स्वाहा, स्वधा, सर्वक्रियासंस्कारः। वेदाः, लोकाः, देवाः—एते सर्वे त्वमेव। पृथिव्यां गन्धः, आप्सु रसं, अग्नौ रूपम्—एतानि सर्वाणि त्वमेव, महेश्वर। वायौ स्पर्शः, चन्द्रे रूपम्—एतान्यपि त्वमेव, देवानां नाथ। बुद्धौ ज्ञानं, प्रकृतेः बीजम् अपि त्वमेव, देवेश। त्वं त्रीन् लोकान् धारयसि; त्वमेव सृजसि, भगवन्। दक्षिणमुखेन पुनः लोकान् संहरसि। उत्तरमुखेन सोमरूपः, देवश्रेष्ठ। आदित्या, वसवः, रुद्राः, मरुतः, अश्विनौ च—एते सर्वे त्वमेव।