एतत् दिव्यं अद्भुतं चरितं यः श्रुणोति, स मर्त्यः तस्य फलम् अवाप्नोति। यः तु तस्य सदा पालनं करोति, स रुद्रलोकं गच्छति। यः प्रतिदिनं मनसि मयि लीनः सन् तस्य पाठं करोति, तथा च, हे देवि, भक्त्या पाठं कृत्वा अन्यान् अपि पाठयति, तस्य गृहे विघ्नाः उद्भवन्ति। एष स्तोत्रं पुण्यफलैः समन्वितम्, स्वयं चतुर्मुखेन रचितम्, समर्पितम् अस्ति। स च मया गुह्यप्रियया सह वृषारूढः कैलासगुहां गतः। द्विजश्रेष्ठः तद् सर्वं लक्षणैः सहितं अधीत्य, सूर्यलोकं प्राप्नोति। ततः सर्वे देवाः, सिद्धाः, ब्रह्मर्षयः, यक्षाः, गन्धर्वाप्सरसः च, महात्मानं हरिं समीपं गत्वा स्तुवन्ति। त्रैलोक्यनाथं बलिं बद्ध्वा, तव ऐश्वर्यगुणानां विस्तरं श्रोतुम् इच्छामः। तव प्रसादेन त्रिलोक्यं अक्षयम् श्रेयः प्राप्तम्। एवं सिद्धैः, ऋषिभिः, देवैः च संबोधितः विष्णुः उवाच— "शृणु, देवश्रेष्ठ, हेतुम् वक्ष्यामि, येन मया ब्रह्मणा सह मायया लोकान् सृष्ट्वा। यदा त्रिलोक्यं मया तमसि आवृतम् अभूत्, तदा अहम् सहस्रशीर्षा, सहस्रचक्षुः, सहस्रपादः अभवम्। तस्मिन् काले दूरात् अनन्तदीप्तिं एकं पश्यामि। स चतुर्मुखः योगिश्रेष्ठः, सुवर्णवर्णः पुरुषः। क्षणमात्रेण स परमपुरुषः आगतः। अहम् पृच्छामि— 'कः त्वम्? क्व आगतः? किमर्थं तिष्ठसि?' तेन संबोधितः ब्रह्मा तस्मै प्रत्युवाच। एवं तयोः जयाकाङ्क्षया संवादे सति, अग्निशिखां दृष्ट्वा उभौ विस्मितौ। सा अग्निशिखा अतिवृद्धा, अद्भुतरूपा। आकाशं भूमिं च विदारितुम् अग्निचक्रं स्थितम्। तत्र लिङ्गं अव्यक्तं, दीप्तिमान्, वितस्तिमात्रम्। तद् अनिर्वचनीयम्, अकल्पनीयम्, कदाचित् दृश्यते, कदाचित् अदृश्यते। महातेजस्वि, सदा वर्धमानम्। अत्युग्ररूपम्, आकाशभूम्यौ विदारयन्तम्। 'अस्य लिङ्गस्य अन्तं ज्ञातुम् इच्छामः' इति तयोः संज्ञाय, उर्ध्वं अधः च गतौ। अहम् तस्य अन्तं न पश्यामि, अतः भीतः अभवम्। पुनः प्रत्यागतः, तस्मिन् महोदधौ स्थितः। तस्य मायया मोहितौ, चेतनाहीनौ तत्र स्थितौ। स सर्वलोकानां आदिः, अन्तः, अव्ययः प्रभुः। ततः तं महाव्यक्तं नमस्कुर्मः। नमस्ते योगसिद्धेश, नमस्ते सर्वलोकाधार।