सौम्यनितम्बिनि! यदा तत् शरीरं स्पृशति, तदा स एव क्षणेन सर्वान् आपदः अपाकरोति। तेन स्त्रियः मध्ये च राजसभायां च पुरुषः प्रियं स्थानं लभते। स मार्गे सुरक्षितः सञ्चरति, गृहे च नित्यशः समृद्धिं भजते। तस्य केशाः पिङ्गलाः, कण्ठः नीलः, चन्द्रचिह्नितमूर्धा च भवति। स नन्दिवत् बलसम्पन्नः, तेजस्वी, नन्दिसमपराक्रमी च दृश्यते। तस्य गतिः कस्यापि न निरुद्धुं शक्या, यथा वायुः आकाशे स्वच्छन्दं गच्छति। मम भक्त्या, सुन्दरी, ये पुरुषाः शृण्वन्ति, तेषां ब्राह्मणः वेदं प्राप्नोति, क्षत्रियः पृथिवीं लभते। क्लेशिताः रोगेभ्यः विमुच्यन्ते, बद्धाः बन्धनात् मोच्यन्ते। नष्टं धनं पुनः लभ्यते, अस्मिन्लोके परत्र च। एषा दिव्या अद्भुतकथा येन शृणुयात्, सः मनुष्यः तस्य फलम् अवाप्नोति। यः तु एनं नित्यं धारयति, सः रुद्रलोकं याति। यः प्रतिदिनं मय्येकचित्तः पठति, यश्च, देवी, श्रद्धया पठति, अन्यांश्च पठयति, तस्य गृहे विघ्नाः जायन्ते। एषः स्तवः पुण्यफलसम्पन्नः, स्वयं चतुराननः कृतवान्। मम सहितः गुह्यप्रिया, वृषारूढः, कैलासगुहां गतवान्। सर्वं सम्यगधीत्य, तस्य लक्षणैः सहितः, द्विजश्रेष्ठः सूर्यलोकं प्राप्नोति। तत् श्रुत्वा ते ऊचुः—"भगवन्, भवतः ऐश्वर्यस्य गुणानां च विस्तरेण वयं श्रोतुमिच्छामः।" स तदा बलिनं त्रैलोक्यनाथं बद्ध्वा, सर्वे देवाः शाश्वतं प्रभुं द्रष्टुम् आगताः। सिद्धाः, ब्रह्मर्षयः, यक्षाः, गन्धर्वाप्सरसां गणाश्च, तं महात्मानं समीपं गत्वा, परमपुरुषं हरिं स्तुवन्ति। "भगवन्, भवतः प्रसादेन त्रयो लोकाः अक्षयम् श्रेयः प्राप्तवन्तः।" इति देवैः, सिद्धैः, ऋषिभिः च उक्तः, विष्णुः वचनम् अब्रवीत्—"शृणुत, सुरश्रेष्ठाः! कारणं वदामि येन मया ब्रह्मणा सह मायेति जगत् सृष्टम्।" "पूर्वं तु, यदा त्रयः लोकाः तमसा आच्छन्नाः, मया च अव्यक्ताः अभवन्, तदा सहस्रशिराः, सहस्रनेत्रः, सहस्रपादः रूपं धारयन्, अहम् दूरतः एकं अनन्ततेजसं पश्यामि। स च चतुर्मुखः परमयोगी पुरुषः सुवर्णतेजसा दीप्तिमान्। क्षणमात्रेण सः परमपुरुषः आगतः।" "कः त्वम्? कुतः आगतः? किमर्थं अत्र स्थितः? इति मां पृष्टवान्। तेन एवमुक्तः ब्रह्मा माम् अवदत्। एवं तयोः संवादः अभवत्, उभयोरपि जयाकाङ्क्षया। तदा तं ज्वालाराशिं दृष्ट्वा, उभौ विस्मितौ। स ज्वालाराशिः सदा वृद्धिम् आपद्यते, परमाद्भुतः। स दिवं पृथिवीं च विदार्य, अग्निवर्तुलः तत्र स्थितः। तस्य मध्ये, अप्रकटं, दीप्तिमन्तं, वितस्तिसमानं लिङ्गमासीत्। तद् वर्णनातीतम्, अचिन्त्यम्, कदाचित् दृश्यते, कदाचित् न।" एवं भगवतः ऐश्वर्यगुणकथां सुराः सम्यग् शुश्रुवुः।