यक्षगन्धर्वभूतपिशाचनागराक्षसानां समुदायः समागतः। तस्मिन्नेव समये, देवदानवानां सभा तस्य संस्थापनं दृष्ट्वा महतीं विस्मयमवाप। ते सर्वे समाहिताः कृताञ्जलिपुटाः प्रणम्य भाषन्त—“गजगमने, मदोन्मत्तगजेन्द्रवद् विहरन्! अहो, तव बलं, तव विक्रमः, तव पराक्रमश्च अद्भुतम्। नूनं तव रूपं योगशक्तिश्च, भगवन्, आश्चर्यरूपे। त्वमेव विष्णुः, त्वं चतुर्मुखः ब्रह्मा, त्वं मृत्युः, त्वं वरदः। त्वमेव अग्निः, त्वं वायुः, त्वमेव पृथिवी, त्वं आपः।" ततः सर्वे देवाः स्वस्वैः दिव्यरथैः, वातवेगेन प्रेरिताः, महद् मेरुपर्वतम् आगच्छन्। एषा कथा परं रहस्यं, पवित्रेभ्यः पवित्रं, महद् इति श्रूयते। स्वयंभुवैः उक्ता एषा कथा पापं नाशयति। अस्याः फलं विस्तीर्णं महद् अहं वक्ष्यामि। या कथा शरीरं स्पृशति, सा त्वरितं सर्वान् व्यसनान् निवर्तयति, सुश्रोणि। स्त्रीणां मध्ये, राजसभायां च, सः प्रियत्वं लभते। पन्थाने सुरक्षितं याति, गृहे च नित्यं श्रियम् उपभुङ्क्ते। तस्य श्यामवर्णः श्मश्रुः, नीलकण्ठः, शशिलाञ्छितकेशः। नन्दिवत् बलवान्, दीप्तिमान्, नन्दिसमानपराक्रमश्च। तस्य गमनं न वार्यते, यथा वायुर्नभसि स्वच्छन्दं विचरति। मम भक्त्या, सुन्दरि, ये पुरुषाः शृण्वन्ति, तेषां ब्राह्मणः वेदं प्राप्नोति, क्षत्रियः पृथिवीं लभते। पीडिताः रोगात् विमुच्यन्ते, बद्धाः बन्धनात् मोक्षं यान्ति। नष्टं धनं पुनः लभ्यते, अस्मिन्लोके परत्र च। दिव्यां चाश्चर्यपूर्णां कथां शृण्वन् नरः तद् फलम् आप्नोति। यः तु एनां नित्यं धारयति, स रुद्रलोकं गच्छति। यः प्रतिदिनं मयि मनः समाहित्य पठति, देवी, श्रद्धया पठति, अन्यान् च पठयति, तस्य गृहे विघ्नाः जायन्ते। एषा स्तुतिः पुण्यफलयुता, स्वयं चतुर्मुखेन कृतिः। स मे गुह्यप्रिया सह, वृषारूढः कैलासगुहां गतवान्। द्विजश्रेष्ठः, अस्याः सर्वं लक्षणसम्पूर्णं अध्ययनं कृत्वा, आदित्यलोकं प्राप्नोति। ततः सर्वे देवाः ऊचुः—“तव ऐश्वर्यस्य गुणानां च विस्तरं वयं श्रोतुम् इच्छामः।” विष्णुना बलिना त्रैलोक्यनाथेन बद्धे, तदा सर्वे देवाः शाश्वतं भगवन्तं द्रष्टुं समाययुः। सिद्धाः, ब्रह्मर्षयः, यक्षाः, गन्धर्वाप्सरसां गणाः, ते सर्वे महात्मानं समीपं गत्वा, परमपुरुषं हरिं स्तोतुं आरब्धवन्तः। “भगवन्, तव प्रसादेन त्रयो लोकाः अक्षयम् श्रेयः प्राप्तवन्तः”—इति तैः देवैः, सिद्धैः, ऋषिभिश्च उक्तः स विष्णुः अब्रवीत्—“शृणुत, देवश्रेष्ठाः, हेतुम् वक्ष्यामि येन मया ब्रह्मणा सह मायया लोकाः सृष्टाः। पूर्वं, यदा त्रयो लोकाः तमसि आच्छन्नाः, मया च अव्यक्ताः अभवन्, तदा सहस्रशिराः, सहस्रनेत्रः, सहस्रपादः रूपं धारयन् अहम्। तत्रैव, दूरात् अनन्तदीप्तिं एकां अहं अपश्यम्।