तदा ब्रह्मा शिवं परमं तेजस्विनं बहुनयनं, तं प्रचण्डं प्राज्ञं च प्रणम्य स्तुतिं चकार। स अनन्तं चाननन्तं च, नित्यं चानित्यं च, यश्च नित्यस्य चानित्यस्य च स्वरूपं, तस्मै नमः इति वदन्। स च चिन्त्यश्चाचिन्त्यश्च, चिन्त्याचिन्त्यात्मा च, तस्मै पुनः पुनः नमस्कृत्य, उमाप्रियाय, शर्वाय, नन्दिवक्त्रलाञ्छिताय च स नमः इत्युक्त्वा, बहुरूपाय, मुण्डिने, दण्डिने, कवचिने च, धन्विने, सारथे, नियन्त्रे, ब्रह्मचारिणे च पुनः स्तुतिं प्रपेदे। एवं स्तुत्वा ब्रह्मा, सुन्दराननं शिवं प्रणम्य उवाच— "भगवन्, त्वं सूक्ष्मोऽसि, परमयोगेन दुर्विज्ञेयः; न हि त्वं प्रकाशरूपं धारयसि, हे रुद्र। वेदशाखोत्थैः विविधैः स्तवैः त्वं स्तुतो मया। भूतभव्यवर्तमाननाथ, लोकानां स्वामिन्, विश्वेश्वर, त्वां नमामि।" एवं वचः श्रुत्वा ब्रह्मा, कमलनयनः, प्रत्युवाच— "यदा सुरासुरैः सागरमथनकाले, हे कमललोचन, भीषणं विषं उत्पन्नं, प्रलयाग्निसमप्रभं। तद्विषं पिब, महादेव, लोकहिताय। त्वत्तोऽन्यः कोऽपि तस्य वेगं सहितुम् अशक्तः।" "एवं अस्तु" इति वचः स्वीक्रित्य, सुन्दरमुखि, अहं तद् अतिभयंकरं विषं पितवान्, यत् देवतानां भयहेतुः। तद्विषं कण्ठे स्थितं, इव पद्मदलसदृशं, फणिनं कण्ठे लीनमिव दृष्ट्वा, ब्रह्मा, लोकपितामहः, बलवान्, वचनं प्रोवाच। तस्य वचनं श्रुत्वा, हे पार्वति, मया यक्षगन्धर्वभूतपिशाचनागराक्षसानां मध्ये तद् प्रतिष्ठापितम्। तद् देवासुरसमूहः दृष्ट्वा, महदाश्चर्यं जग्मुः। ते सर्वे, हस्ताञ्जलिं कृत्वा, मदोन्मत्तगजेन्द्रगामिनि, वदन्ति— "अहो, तव बलं, तव विक्रमं, तव रूपं, तव योगशक्तिश्च अद्भुतम्। त्वमेव विष्णुः, त्वं चतुर्मुखब्रह्मा, त्वं मृत्यु, त्वं वरदः। त्वमेव अग्निः, त्वं वायुः, त्वमेव पृथिवी, त्वं आपः च।" एवं दिव्यरथैः, वातवेगेन प्रेरितैः, सर्वे मेरुं पर्वतश्रेष्ठं जग्मुः। एष धर्मः परं रहस्यं, पवित्राणां पवित्रतमं, महत्। एष कथा, स्वयंभुवा प्रोक्ता, पापनाशिनी। अस्य फलं विस्तीर्णं वदामि। एष शरीरस्पर्शकाले, सुन्दरनितम्बिनि, साक्षात् सर्वदुःखनाशनं भवति। स्त्रीणां मध्ये, राजसभा वा, प्रियता लभ्यते। पन्थाने सुरक्षितं गच्छति, गृहे च नित्यं सुखमश्नुते। कपिश्मश्रुः, नीलकण्ठः, शशाङ्कचूडालङ्कृतः, नन्दिसमबलः, दीप्तिमान्, नन्दिसमविक्रमः भवति। तस्य गतिः निरुद्धुं न शक्या, यथा वातस्य नभसि। मम भक्त्या, सुन्दरि, यः शृणोति, तस्य ब्राह्मणस्य वेदलाभः, क्षत्रियस्य पृथिवीलाभः। पीडिताः रोगात् मुच्यन्ते, बद्धाः बन्धनात् विमुच्यन्ते। नष्टं धनं प्राप्नोति, अस्मिन्लोके परत्र च। एवं श्रीब्रह्मपुराणे एकवर्ण्ये दिव्यकथायाम् एषा पावनी कथा प्रवहति।