स्नेहपूर्णैः मित्रैः सह वैखानसैः वालखिल्यैः मरीचिभिः च, पितृभिः देवैः अप्सरसभिः सिद्धैः गन्धर्वैः नागैः चारणैः च सह, सः स्तोत्रैः शस्त्रैः गृहैः देवपितृपितृयज्ञैः च देवतानां पितॄणां पितृरक्षसां च पूजायाम् अन्येषु च कर्मसु तान् स्मरामास। तत्र ऋषयः शुभवाक्यं विविधाक्षरपदाभिः भूषितं उच्चैः प्रगृह्य, तर्कयुक्तैः वाक्यैः प्रतिपक्षिणः विजिग्युः। तत्र किमपि न नष्टम्, ब्रह्मराक्षसाः प्रविशन्ति स्म; न तपः न दरिद्रता तत्र समुत्पन्ना। एवं बुद्धिमतां यज्ञसभा द्वादशवर्षाणि समृद्धा। तत्र वृद्धाद्याः ऋत्विजः पृथक् ज्योतिष्टोमयज्ञान् अकुर्वन्। यत्र सम्पूर्णयज्ञः तत्र वासुदेवः महाभागः उपस्थितः। सः स्ववंशस्य हितार्थं तान् प्रेरितवान्। अणिमाद्यैः अष्टसूक्ष्माङ्गैः संपन्नः, सप्तकाण्डयुक्ताः शाखाः अनाद्यन्ताः नित्यजलधारिण्यः च। सः महाबलः त्रिवर्गरथिनां यज्ञसभा अकारयत्। पञ्चवृत्तयः प्राणाद्याः स्वस्वकर्मभिः धारणा नाम्ना तस्याः आसन्। आकाशमूलम् तद्द्विविधं शब्दस्पर्शसंपन्नम्। सौम्यसुखवाक्यैः सर्वान् ऋषीन् प्रमोदयन् इव। पुरा द्विजः महाबलः तां कथां न्यगदत्। ऋषिभ्यः चास्य लोकानां परं श्रेयः कथितम्। देवर्षिभ्यः सर्वपापविमोचनं तत्। तत् क्रमशः विस्तारतः यथाक्रमं वक्ष्यामि। अद्भुतं गम्भीरं वेदसम्मितं चरितं मया कथ्यते। स्ववंशधारणेन स्वर्गलोके मान्यः भवति। यद् स्तूयते तद् पूर्वजानां कीर्तिवृद्धये ज्ञातव्यम्। स्थिरकीर्तिसदाचाराणां सर्वेषां स्तुतिः। तस्मै हिरण्यगर्भाय परमपुरुषाय प्रभवे। स्वयम्भू ब्रह्मणे जगदधीशाय नमस्कृत्य। यत् पञ्चप्रमाणस्थं षड्विधदर्शनीयम् पुरुषप्रधानम्। तदव्यक्तं कारणं नित्यं सत्-असत्स्वरूपम्। गन्धरूपरसशब्दस्पर्शवर्जितम्। तदव्यक्तं सर्वभूतवपुषि समजायत। यद् ब्रह्म तु सत्-असद्विलक्षणं, अगम्यं, सामान्यदृष्ट्यागोचरम्। तदा गुणसम्ये तद् तमोमयं न प्रकाशते। गुणाभिव्यक्तौ महत्त्वं समुत्पन्नम्। आदौ सत्त्वप्रधानं शुद्धसत्त्वरूपेण प्रकाशते। केवलमव्यक्तं, क्षेत्रज्ञप्रधानं महत्त्वं समुत्पन्नम्। गर्वमुक्तं सृजनकामनया महासृष्टिं कुर्यात्। महत्त्वात् मनः उत्पन्नं ब्रह्मन्, भगवत्प्रेरितं दुर्ग्राहितत्त्वं। सर्वभूतानि मनः पश्यति, अतः सर्वव्यापी कर्मफलम्।