चत्वारः मनवः यत्र वर्षादयः पञ्च विभागाः निश्चिताः सन्ति, तत्र प्रथमः संवत्सरः, द्वितीयः परिवत्सरः, तयोः पञ्चमः वत्सरः इति कथ्यते, यः युगैः सह गण्यते। तत्र सहस्राष्टशतत्रिंशत् सूर्योदयानि सन्ति, तथा च त्रयश्चतुविंशतिसप्ततिः सूर्यस्य वर्षाणि। एकषष्टिः दिवसरात्र्यः एका ऋतुर्गण्यते। एषः चित्रभानोः प्रमाणं, यः सौरवर्षरूपेण विज्ञेयः। एते चत्वारि प्रमाणानि, येषां द्वारा पुराणेषु निश्चितता साध्यते। तस्य त्रयः शिखराणि आकाशमिव स्पृशन्ति। एकः पथः विस्तीर्णः, तस्य विस्तारः अपि वर्ण्यते। दक्षिणः रजतः शिखरः, तथा स्फटिकप्रभः अन्यः। एवं त्रिशिखरः पर्वतः श्रीङ्गवान् इति प्रसिद्धः। शरद्वसन्तयोः मध्ये सः सममार्गे तिष्ठति। ते शिखराणि पद्मारुणरश्मिभिः अभिषिक्तानि इव दीप्तिमन्ति दृश्यन्ते। तत्र दश पञ्च च मुहूर्ताः एका अहोरात्रः भवति। तस्मिन्नसमये चन्द्रमाः विशाखाचतुर्थभागे स्थितः इति विज्ञेयम्। ततः चन्द्रमाः कृतिकायाः शीर्ष्णि तिष्ठति। एषः विषुवः इति महर्षिभिः उद्घोषितः। यदा अहोरात्रे समे, सः विषुवः इति कथ्यते। एषः विशेषतः ब्राह्मणानां दिव्यं मुखम् इति स्मृतः। सिनीवाली, कुहू, राका, अनुमतिः च—एताः च दक्षिणदिक् सम्बन्धिनः नभः, नभस्य, अविष, ऊर्ज, सह, सहस्य इत्यादयः। ततोऽन्ये आर्तवाः, पञ्चवर्षाः, ब्रह्मणः पुत्राः, ज्ञेयाः। अतः अमावास्या एषा ऋतूनां द्वारम् इति कर्मणि विज्ञेयम्। यः कालेन यथावत् वेत्ति, सः पित्र्ये देवकर्मणि न मुह्यति। तेजसः लोकः स्मृतः, सः लोकालोकः इति कथ्यते। तत्र चत्वारः महान्तः सन्ति, असत्तः निमग्नात् स्थिताः। हिरण्यरोमा, पर्जन्यः, केतुमान्, राजसः इति। एते लोकपालाः, चतुर्दिक्षु लोकालोके स्थिताः। पितृयाणः वै वैश्वानरपथात् बहिः। ये जगतः प्रवाहकारकाः, ते पितृयाणे प्रतिष्ठिताः। ते लोकान् इच्छन्तः दक्षिणपथेन प्रयान्ति। तैः तपसा, सीमोपलम्भेन, विद्यया च शुद्धिः लभ्यते। उत्तरकाले अपि, पूर्वजन्येभ्यः उत्तरजन्याः जायन्ते, स्वकालमृत्यौ अपि। अष्टाशीतिसहस्राणि ऋषयः गार्हस्थ्यधर्मे स्थिताः। एषा गणना तेषां, ये कर्मयुक्ताः सन्तः श्मशानं प्रविशन्ति। प्रवृत्त्या, निवृत्त्या, क्रियया, मैथुनेन च, एतेषां विविधकारणैः सिद्धिं प्राप्तवन्तः श्मशानं प्रविशन्ति। एकः नागपथस्य उत्तरतः, अपरः सप्तर्षिसमूहस्य दक्षिणतः। तत्र सिद्धाः वसन्ति, शुद्धाः ब्रह्मचर्यनिष्ठिताः।