गङ्गायाः पुत्रः, तेजोमयः दीप्तिमान्, तेन जातः। स तदा महात्मभ्यः सुवर्णमयं यज्ञवेदिं निर्मितवान्। अनन्ततेजसां तेषां यज्ञे स प्रविष्टवान्। तं अद्भुतं सुवर्णमयं वेदिं दृष्ट्वा नैमिषीयाः राज्ञि महद् कोपं प्राप्नुवन्। तदनन्तरं देवैः प्रेरिताः तपस्विनः राज्ञं विरोधितवन्तः। ततः राजा पृथिव्यां उर्वशीपुत्रैः सह युद्धं कृतवान्। तेषु स्नानेषु धर्मनिष्ठः स धर्मात्मा राजा स्थितः। ततः ब्रह्मविदः तं राजानं शमयित्वा यथायोग्यं आचरन्। तेषां यज्ञसत्रे महात्मनः ब्रह्मचर्यं आस्थाय स्थितवन्तः। प्रियसखैः वैखानसैः वालखिल्यैः मरीचिभिः सह। पितृभिः, देवैः, अप्सरसोभिः, सिद्धैः, गन्धर्वैः, नागैः, चारणैः च सह। स्तोत्रैः, आयुधैः, गृहैः, देवपितृपितृयज्ञैः च तान् पूजयामास। पूजायां तान् स्मरन्, अन्येषु कर्मसु अपि तथैव। ऋषयः शुभवाक्यं, विविधाक्षरपदयुक्तं, उच्चैर् अवदन्। तर्कवाक्यैः अपि प्रतिपक्षान् विजितवन्तः। तत्र किमपि नष्टं न अभवत्; ब्रह्मराक्षसाः प्रविष्टवन्तः। न तत्र तपः न दरिद्रता अभवत्। एवं तद् यज्ञसत्रं विप्राणां द्वादशवर्षाणि समृद्धम्। अध्वर्यवः वृद्धादिभिः पृथक् ज्योतिष्टोमयज्ञान् अचरत्। यत्र सम्पूर्णयज्ञः अभवत्, तत्र वासुदेवः महाभागः उपस्थितः। स्वकुलस्य हिताय प्रेरितः प्रभुः तान् संबोधितवान्। अणिमाद्यष्टसूक्ष्माङ्गयुक्तः स भगवान्। सप्तकाण्डयुक्ताः शाखाः, अनाद्यः, नित्यजलप्रवाहयुक्ताः। बलवान् त्रिवर्गरथिनां यज्ञसत्रं अचरत्। पञ्चवृत्तयः प्राणाद्याः, स्वस्वकर्मयुक्ताः, धाराणाः अभवन्। आकाशमूलः, द्विविधस्वरूपः, शब्दस्पर्शयुक्तः। मृदुसुखवाक्येन, सर्वान् ऋषीन् हर्षयन् इव। पूर्वं, द्विजश्रेष्ठ, बलवान् स कथा कथितवान्। ऋषिभ्यः च, एषा परमश्रेष्ठा लोकसत्यता उक्ता। देवर्षिणां सर्वपापविमोचनं पूर्णमुक्तिः। तस्य क्रमं विस्तारतः यथाक्रमं वक्ष्यामि। अद्भुतं गम्भीरं चरितं, वेदसम्मतं, मया कथ्यते। स्वकुलधारणेन स्वर्गलोके सत्कारः लभ्यते। यद् स्तूयते, तद् पूर्वजानां कीर्तिवर्धनं, तद् अवगन्तव्यम्। सर्वेषां स्थिरकीर्तीनां पुण्यकर्मणां स्तुतिः। तस्मै हिरण्यगर्भाय, परमपुरुषाय, प्रभवे। ब्रह्मणं स्वयम्भू, लोकपतिं, नमस्स्व। यद् पञ्चप्रमाणस्थं, षड्दर्शनाधिष्ठितं, पुरुषप्रवर्तितं। यद् अव्यक्तहेतु, नित्यं, सत्-असत्-स्वरूपयुक्तं।