बृहस्पतिः तेजस्वी सन् शुकं शप्तवान्। तत्र यदूनां पौत्रस्य कनिष्ठस्य तुर्वसुः जातः। तेषां महात्मनां सन्ततयः राजर्षयः अभवन्। विभ्रर्षस्य अतिथिसत्कारः धर्मेण सप्तधा विभक्तः। हरवंशस्य कीर्तिः स्पर्शः च, शान्तनुबलस्य यशः च सम्यक् उल्लिखितम्। भविष्यतः वीरसमूहस्य वर्णनं अपि तत्र प्रवृत्तम्। कदाचित्, स्वभावतः, तथा परं च स्मृतम्। सूर्यस्य अन्तर्धानं, प्रलयाग्नेश्च भयानकत्वं कथितम्। सप्तलोकानां, पृथिव्यादीनां, विविधानां वर्णनं तत्र कृतम्। ब्रह्मणः योजनपरिमाणस्य निर्णयः अपि दर्शितः। सर्वभूतपरिणामस्य विज्ञानं अपि तत्र स्थापितम्। धर्माधर्माधारेणोर्ध्वाधः गतयः वर्णिताः। अनन्तानि दुःखानि, ब्रह्मणः च अनित्यत्वं कथितम्। वैराग्येन दोषदर्शनात् मोक्षस्य दुष्प्राप्यता अपि निरूपिता। विविधदर्शनस्य निरोधे, तत्र तव शुद्धस्वरूपस्य निवृत्तिः स्यात्। ब्रह्मानन्दं प्राप्य, कश्चन किञ्चिदपि न बिभेति। अत्र सृष्टयः, प्रलयाः, परिवर्तनानि च जगतः कीर्तितानि। पावनं मुनिगणस्य सृष्टिं च वर्णयन्ति। सौदासस्य अस्थिसंग्रहम् विश्वामित्रेण कृतं अपि श्रूयते। महर्षिः व्यासः पितृदुहितर्याः अपि जातः। पराशरस्य विश्वामित्रे वैरं वर्णितम्। भगवतः इच्छया, विश्वामित्रस्य हिताय, एतत् कृतम्। प्रभुः चतुर्वर्गयुक्तं एकं वेदं चत्वारः कृतवान्। तस्य शिष्यैः शिष्यैश्च, वेदस्य अनन्ता शाखाः निर्मिताः। धर्मकामैः तैः विशिष्टैः मुनिभिः पुनः प्रश्नः कृतः। दिव्यं रूपं प्राप्य, सप्ताङ्गयुक्तः, सुभगस्तुतिः, सूनाभः। तस्य अनुगमनं कृत्वा, अनुक्रमेण पाठः प्राप्यते। सा भूमिः पुण्या मन्येत; तदा प्रभुः प्रत्युक्तवान्। गङ्गा, गर्भा, यवाहारा, नैमिषेयाश्च—एते तदा कीर्तिताः। तस्मिन् काले नैमिषे मुनयः विधिवत् यज्ञं अकरोत्। नैमिषीयाः मुनयः परमकारुण्यसम्पन्नाः आसन्। तस्मिन् समये तं नृपतिं अतिथिं सम्यक् सत्कृत्य, स्नेहं च दर्शितवन्तः। नृपस्य निर्गमे, अन्ये राजानः मुनयश्च अपि निवृत्ताः। तदा पुनः, तत्र महर्षिभिः यज्ञाय सभा आयोजिताः। द्वादशवर्षीय यज्ञकाले नैमिषीयैः मुनिभिः, यदूनां पुत्रं त्वरण्यं दशसहस्रैः सहोत्पाद्य। एवं विषयाणां गणना, पुराणसारः च संक्षेपेण निरूपितः। महाविषयस्य सारः अपि अत्र सूचितः, सुबोधाय। यः कश्चन अयं प्रथमं भागं सम्यक् यथाविधि अध्ययनं करोति, जितेन्द्रियः सन्। चतुर्वेदोपनिषद्सहितान् वेदान् यश्च वेत्ति, द्विजोत्तम।