दक्षः, मोहितचित्तः, स्वपुत्रान् अव्यक्तयौवनान् अपि, सर्वेषां उत्तमांश्च पूजनीयांश्च मन्यते। ते ब्रह्मनिष्ठाः, महातपस्विनः, प्रमुखयोगिनः, धर्मपरायणाश्च सन्ति—वासिष्ठः, अत्रिः, पुलस्त्यः, अङ्गिराः, पुलहः, क्रतुः च। शर्वः तु सदैव मम सह स्पर्धां करोति, नित्यं च अनादरं दर्शयति। एवं वाक्यं उक्त्वा, दक्षस्य मनः अत्यन्तं व्याकुलमभवत्। ततः तेन संबोधितया देवी, क्रोधवशेन, पितरं प्रति इदं वाक्यं अवदत्—"तस्मात्, पितः, अहं तव कन्या इदं शरीरं त्यजामि।" देवी, स्वयम्भुवं प्रणम्य, एतद्वचनं उक्तवती। "तत्रापि न अहं जातास्मि; धर्मात् एव जातास्मि।" ततः सा उपविष्टा, चित्तं समाधौ स्थापयामास। सर्वाङ्गेभ्यः निर्गतया अग्निना सा भस्मीकृता। ततः प्रभुः, दक्षं तथा ऋषीन् प्रति, कोपितः अभवत्। "सर्वेश्वरस्य आज्ञया, अहं तं सदा धारयिष्यामि।" तथा तस्य आदेशेन, अहं तान् अत्र नित्यं धारयामि। "तेन सह अहं न यज्नभागं गृहीष्यामि; अतः ते पृथक् दास्यन्ति।" अन्ये सर्वे स्वस्वपत्न्यः पुत्रैः सह स्तुत्याः। द्वितीयचक्रे, यज्ञे, योनि-निष्पन्नाः न सन्ति, तादृशाः प्राणीः उत्पद्यन्ते। एतद्विशेषणं उक्त्वा, सा पुनः दक्षं शप्तवती। प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रः च तासां कन्यानां जातः। वैवस्वतमन्वन्तरे आगते, त्वं शाखिनवंशजायां कन्यायां जातः भविष्यसि। यदा तव कर्म धर्मेन संयुक्तं, कठिनसंकटे, तदा। तस्मात्, देवैः द्विजैः च, यज्ञे त्वं न पूजितः भविष्यसि। त्वं अत्र स्थास्यसि, युगान्ते स्वर्गं परित्यज्य। तदा, अनन्तवीर्यः रुद्रः दक्षं संबोधितवान्। स्वायम्भुवं शरीरं त्यक्त्वा, सः अत्र मनुष्येषु जातः। पूर्णयज्ञेन, देवैः सह, सः पूजितः। पर्वताधिपः, मेनायां, तां देवीं उमां उत्पादितवान्। सा सदा भवस्य पत्नी; भवः तया न कदापि वियुक्तः। यथा श्री नारायणस्य, शची मागवतः च, एवं एताः देव्यः पतिं कदापि न त्यजन्ति। एवं प्रचेतसपुत्रः दक्षः चाक्षुषे युगे जातः। तस्य शापेन तदा जातः; द्वितीयजन्म श्रुतम्। प्रथमत्रेतायां, वैवस्वतमनुना पूर्वं, एवं वंशपरिवर्तनात् दुःखमुत्पन्नम्। तस्मात्, शत्रुषु वैरं कदापि न धार्यं। प्राणीः कीर्तिं न त्यजन्ति; अतः विवेकिनः तथा न कुर्युः। यद् पूर्वं त्वया दक्षसम्बन्धे पृष्टम्, तद् अहं अधुनैव वक्ष्यामि—पितृभ्यः अनन्तरं देवान् क्रमशः। ये पूर्वं देवयामा इति विख्याताः, यज्ञस्य पुत्राः। एते स्वायम्भुवस्य पुत्राः, शक्ताः, मानसजाः।