एतच्छ्रुत्वा तु शांशपायनिः सूतमपृच्छत्— "किं तद् चाक्षुषान्तरे यदभवत्, तन्मम कथय," इत्युवाच। तदा स सूतः शांशपायनिं प्रति त्र्यम्बकशापकारणं विस्तारतः निवेदयामास। तस्य पितरः स्वगृहात् ताः कन्याः आनीय स्वगृहे सम्पूज्य सत्कृत्य प्रतिष्ठापयामास। तासां ज्येष्ठा या सती नाम्ना, सा त्र्यम्बकस्य पत्नी अभवत्। महेश्वरः तु कदापि दक्षे प्रति नम्रतां न दर्शयामास। एवं ज्ञात्वा सती सर्वा अपि अन्याः च पितुः गृहे एव स्थिताः। पिता तु सतीं पृथक् अन्याभ्यः पूजयामास, यः पूजारूपः अन्येषु न अनुमोदितः। सती अपि तदा न्यूनां पूजां लब्ध्वा, स्वयमुत्तमा ज्येष्ठा च सती, पितरं प्रति— "अहं ज्येष्ठा, विशिष्टा च; त्वया पूज्या," इति व्याहरत्। "मम अपि पुत्र्यः, यद्यपि कनिष्ठाः, ताः श्रेयांसः, विशिष्टाश्च, त्वया पूज्याः। ताः ब्रह्मनिष्ठाः, महातपस्विनः, श्रेष्ठयोगिनः, धर्मनिष्ठाश्च," इति स पिता प्रत्युवाच। "वसिष्ठोऽत्रिः पुलस्त्यः अङ्गिराः पुलहः क्रतुः च—" इत्यादि नामानि तासां पतिषु निर्दिष्टानि। "शर्वः सदा मम प्रतिद्वन्द्वी, सदा मां तिरस्करोति," इति दक्षः मोहितचित्तः तत्रैव व्याहरत्। तेन प्रकारेण उक्तः, देवी सती कोपवशात् पितरं प्रति— "तस्मात् पितः, अहं तव आत्मजां देहमिदं परित्यजामि," इत्युक्त्वा, आत्मनं स्वयम्भुवे प्रणम्य तानि वाक्यानि प्रोवाच। "अत्रापि अहं न जातास्मि; धर्मतः जातास्मि," इति सती उक्त्वा, तत्रैव आसने उपविश्य चित्तं समाधाय, सर्वाङ्गेभ्यः निर्गता, वह्निना भस्मीकृता। ततः प्रभुः दक्षे ऋषिषु च कोपमगमत्। "स्वामिनः आज्ञया सदा तं धारयिष्यामि," इति सती उक्तवती। "तस्य आज्ञया अहं ताः सदा धारयामि। अहं ताभिः सह न भविष्यामि; तेन ते पृथक् दास्यन्ति," इत्यपि उक्तवती। अन्याः सर्वाः स्वपत्निभिः पुत्रैः च सह स्तुताः। द्वितीये चक्रे, यज्ञे मम, अयोनिजाः प्रजाः उत्पत्स्यन्ति। एवं सर्वासां विषये उक्त्वा, पुनः सती दक्षं शप्तवती। प्राचीनबर्हिषः पौत्रः पुत्रश्च तासां कन्यानां गर्भात् जातः। "वैवस्वतकल्पे त्वं शाक्हिनां कन्यायां जातो भविष्यसि। धर्मसंयुक्ते कर्मणि, किञ्चिद् दुष्करे काले, तदा।" "तस्मात्, देवैः द्विजातिभिः च सह, त्वं यज्ञे न पूज्यः भविष्यसि। त्वं अत्रैव स्थित्वा, युगान्ते स्वर्गं परित्यज्य, स्थितः भविष्यसि," इति शप्तः। तदा रुद्रेण, अनन्तवीर्येण, दक्षः सम्बोधितः। सः स्वयम्भुवं देहमुत्सृज्य, इह मनुष्येषु जातः। अत्रैव पूर्णयज्ञं कृत्वा, देवैः सह पूजितः। ततः पर्वतराजः मेनायां तां देवीमुमां जनयामास। सा सदा भवस्य पत्नी; भवः अपि तया कदापि न वियुक्तः। यथा श्रीर्नारायणस्य, शची मघवतः, एवं ताः देव्योः पतिभ्यः कदापि न वियुज्यन्ते।