ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗੇ ਤੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਕਰਣਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਰਚਨਾ ਸਮੇਂ, ਕੁਦਰਤੀ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁषੁਪ੍ਸੁਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਹਰਤੇ ਤਦਾ
ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਮਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਸ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਰਹੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਯਾ ਯਾਨ੍ਯਲ੍ਪਸਾਰਾਣਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਵृਥਿਵੀਤਲੇ
ਉਸ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਾਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—
ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਰਥੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਉਦਤ੍ਤਿष੍ਠਦ੍ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਉਜਲਾ, ਸੱਤ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਬਣ ਕੇ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਹਰੀਤਾਰਸ਼੍ਮਯਸ੍ਤਸ੍ਯਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਤਿਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਰੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਸੱਤ-ਦਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭੌਮਂ ਕਾष੍ਠੇਨ੍ਧਨਂ ਤੇਜੋ ਭृਸ਼ਮਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਦੀਪ੍ਯਤੇ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਲੱਕੜ ਤੇ ਧਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੀਬਰ ਜਲਦਾ ਹੈ।
ਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਪਤੇ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੋ ਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਸੂਰਜ ਬਿਨਾ ਮੀਂਹ ਦੇ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਮੀਂਹ ਦੇ ਹੀ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਪਃ ਪਿਬਨ੍ਯੋ ਵੈ ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਰਵਿਰਂਬਰੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨਾਹਾਰੇਣ ਸਂਦੀਪ੍ਤਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾਃ ਸਪ੍ਤ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਉਸ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਸੂਰਜ ਭੜਕ ਉਠਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਲੋਕਮਿਮਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਖਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਾਸ੍ਕਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਤਾਪਿਨਃ
ਸੱਤ ਚਮਕਦਾਰ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤੋ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹੋਏ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਦ੍ਰਿਨਦ੍ਯਰ੍ਣਵਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਨਿਸ੍ਨੇਹਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਪਹਾੜਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਗਈ।
ਅਧਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਚ ਸਂਰੂਦ੍ਧਾ ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਪਾਸੇ, ਧਰਤੀ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ।
ਏਕਤ੍ਵਮੁਪਯਾਤਾਨਾਮੇਕਜ੍ਵਾਲਾ ਭਵਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਇਕ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਹੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਉਠੀ।
ਚਤੁਰ੍ਲੋਕਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਲੋਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਸ੍ਤृਣਾ ਭੂਮਿਃ ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠਸਮਾ ਭਵੇਤ੍
ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਸਮਤਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਦਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਤੇ ਘਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੌਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਲੀਯਨ੍ਤੇ ਭੂਮਿਤ੍ਵਮੁਪਯਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਸਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪਾਵਕਸ੍ਤੁ ਸਃ
ਉਹ ਪਾਵਕ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਬਤ੍ਯਪਃ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ऽਗ੍ਨਿਃ ਪृਥਿਵੀਮਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੋਈ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਲੋਕਾਨ੍ਸਂਹਰਤੇ ਦੀਪ੍ਤੋ ਘੋਰਃ ਸਂਵਰ੍ਤ੍ਤਕੋ ऽਨਲਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਸੰਵਰਤਕ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦਹ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਵਾਯੁਲੋਕਮਥਾਦਹਤ੍
ਸਾੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਯੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਯੁਤਾਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਅਰਬਾਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤੱਕ,
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਹੋਰਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍
ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਵੀ,
ਭੂਰ੍ਲੋਕਂ ਚ ਭੁਵਰ੍ਲ੍ਲੋਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਂ ਚ ਮਹਸ੍ਤਥਾ
ਭੂ ਲੋਕ, ਭੁਵਰ ਲੋਕ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮਹਾ ਲੋਕ ਵੀ,
ਵ੍ਯਾਪ੍ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਮਥਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਲੋਕ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਤੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਅਯੋਗੁਡਨਿਭਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਾ ਹ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਭ ਕੁਝ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਡਲੇ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।