ਪਿਤृਭਿਰ੍ਮਨੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇ ਤਦਾ
ਜਦ ਮਨਵੰਤਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾ ਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥਾਨਿਨਾਂ ਤਾਨਿ ਵੈ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਵ੍ਯਤੀਤੇषੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੇष੍ਵਿਹ
ਫਿਰ, ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇੱਥੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਜਿਤਾਦ੍ਯਾ ਗਣਾ ਯਤ੍ਰ ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉੱਥੇ, ਅਜਿਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਦਾਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਸਸ਼ਰੀਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਜਨਲੋਕੇ ਸਹਾਨੁਗਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਨ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਵੱਸਦੇ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਾਦਿष੍ਵਵਸ਼ਿष੍ਟੇषੁ ਸ੍ਥਾਵਰਾਂ ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵੈ
ਬਾਕੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵੇषੁ ਚ ਗਤੇष੍ਵੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਉਪਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਲਪ ਦੇ ਵਾਸੀ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪਯਤਿ ਵੈ ਸਰ੍ਗਮਹਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਉਹ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਰਚਨਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਤੇ ऽਹੋਰਾਤ੍ਰਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਵਿਧਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਿਤ੍ਯੇष ਪ੍ਰਤਿਸਂਚਰਃ
ਇਹੀ ਹੈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼।
ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗੇ ਤੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਃ ਕਰਣਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਦੁਬਾਰਾ ਰਚਨਾ ਸਮੇਂ, ਕੁਦਰਤੀ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਂਹृਤ੍ਯ ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁषੁਪ੍ਸੁਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂਹਰਤੇ ਤਦਾ
ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੁੱਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਤ੍ਮਸ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਸ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਉਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਰਹੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਯਾ ਯਾਨ੍ਯਲ੍ਪਸਾਰਾਣਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਵृਥਿਵੀਤਲੇ
ਉਸ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਾਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—
ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮਿਰਥੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਉਦਤ੍ਤਿष੍ਠਦ੍ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਉਜਲਾ, ਸੱਤ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਬਣ ਕੇ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਹਰੀਤਾਰਸ਼੍ਮਯਸ੍ਤਸ੍ਯਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਸਪ੍ਤਤਿਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਰੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਸੱਤ-ਦਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭੌਮਂ ਕਾष੍ਠੇਨ੍ਧਨਂ ਤੇਜੋ ਭृਸ਼ਮਦ੍ਭਿਸ੍ਤੁ ਦੀਪ੍ਯਤੇ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਲੱਕੜ ਤੇ ਧਨ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੀਬਰ ਜਲਦਾ ਹੈ।
ਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਪਤੇ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯੋ ਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਪਰਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਸੂਰਜ ਬਿਨਾ ਮੀਂਹ ਦੇ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਮੀਂਹ ਦੇ ਹੀ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਪਃ ਪਿਬਨ੍ਯੋ ਵੈ ਦੀਪ੍ਯਤੇ ਰਵਿਰਂਬਰੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨਾਹਾਰੇਣ ਸਂਦੀਪ੍ਤਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾਃ ਸਪ੍ਤ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਉਸ ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਸੂਰਜ ਭੜਕ ਉਠਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਲੋਕਮਿਮਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਨ੍ਤਿ ਸ਼ਿਖਿਨਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੀਪ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਾਸ੍ਕਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਤਾਪਿਨਃ
ਸੱਤ ਚਮਕਦਾਰ, ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਂ ਸਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਦਹਨ੍ਤੋ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹੋਏ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਦ੍ਰਿਨਦ੍ਯਰ੍ਣਵਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਨਿਸ੍ਨੇਹਾ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਪਹਾੜਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕ ਗਈ।
ਅਧਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਚ ਸਂਰੂਦ੍ਧਾ ਸੂਰ੍ਯਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ
ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਪਾਸੇ, ਧਰਤੀ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ।
ਏਕਤ੍ਵਮੁਪਯਾਤਾਨਾਮੇਕਜ੍ਵਾਲਾ ਭਵਤ੍ਯੁਤ
ਜੋ ਇਕ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਹੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਉਠੀ।
ਚਤੁਰ੍ਲੋਕਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਦਹਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਲੋਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ।
ਨਿਰ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨਿਸ੍ਤृਣਾ ਭੂਮਿਃ ਕੂਰ੍ਮਪृष੍ਠਸਮਾ ਭਵੇਤ੍
ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਕਛੂਏ ਦੀ ਪਿੱਠ ਵਾਂਗ ਸਮਤਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਤਦਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਤੇ ਘਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੌਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।