ਸੁਤ੍ਰਾਮਾਣਃ ਪ੍ਰਯਾਜ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਆਜ੍ਯਾਸ਼ਾ ਯੇ ਤੁ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੱਖ ਭੋਗੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਆਜਿਆਸ਼ਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.
ਉਪਯਾਜ੍ਯਾਃ ਸੁਧਰ੍ਮਾਣ ਇਤਿ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਧਰਮਾਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਭੋਗੀ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵਰਨਣ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ.
ਪੁਲਹਾਤ੍ਮਜਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੁ ਰੁਚੇਃ ਸੁਤਾਃ
ਇਹ ਪੂਲਹਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਰੁਚੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ.
ਪੌਲਹਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ੀ ਛ ਭਾਰ੍ਗਵਸ਼੍ਚ ਨਿਰੁਪ੍ਸੁਕਃ
ਪੌਲਹਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ, ਜੋ ਨਿਰਪੱਖ ਹੈ.
ਸੁਤਪਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਾਸਿष੍ਠਃ ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਤੁ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼
ਸੁਤਪਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਇਹ ਸੱਤ ਹੀ ਤੇਰਾਂ ਹਨ.
ਅਨੇਕਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸੁਰਸੋ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਦਸ਼
ਅਨੇਕਾ, ਕਸ਼ਤ੍ਰਵਿਧਾ, ਸੁਰਸਾ, ਨਿਰਭਯ—ਇਹ ਦਸ ਹਨ.
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੇ ਤੁ ਪਰ੍ਯਾਯੇ ਭੌਤ੍ਯਸ੍ਯਾਪ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਮਨੋਃ
ਚੌਦਵੇਂ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਭੌਤੀ ਮਨੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ.
ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਾਸ਼੍ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਨਿष੍ਠਾ ਭ੍ਰਾਜਿਤਾਸ੍ਤਥਾ
ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼, ਪਵਿਤ੍ਰ, ਕਨਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਭਰਾਜਿਤਾ ਵੀ.
ਨਿषਾਦਾਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਤਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧਿ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਾਨ੍
ਨਿਸ਼ਾਦ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਸੁਰ, ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਯੁਗ ਦੇ ਸੱਤ ਸੁਰ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੋ।
ਸਪ੍ਤ ਲੋਕਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਜਿਤਾਃ ਸਪ੍ਤਸਿਂਧਵਃ
ਸੱਤ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ; ਸੱਤ ਦਰਿਆ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯਾਸ੍ਤੁਲ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਹਰ ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤਾਰੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮਝੋ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਯਾਨਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਗਤਿਮਨ੍ਤਿ ਧ੍ਰੁਵਾਣਿ ਚ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਹਨ, ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਉਹ ਸਭ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਭੂਤਾਪਵਾਦਿਨੋ ਹृष੍ਟਾ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਭੂਤਵਾਦਿਨਃ
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਨਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹਨ; ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਰਪੱਖ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੀਧ੍ਰਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ਼੍ਚੈਵ ਪੌਲਸ੍ਤ੍ਯੋ ਮਾਗਧਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਅਗਨੀਧ੍ਰ, ਕਾਸ਼ਯਪ, ਪੌਲਸਤ੍ਯ ਤੇ ਮਾਗਧਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤੁ ਵਾਸਿष੍ਠਃ ਪੌਲਹੋ ਮੁਕ੍ਤ ਏਵ ਚ
ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਵਾਸਿਸ਼ਠ, ਪੌਲਹ ਤੇ ਮੁਕਤ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਉਰੁਰ੍ਗੁਰੁਸ਼੍ਚ ਗਂਭੀਰੋ ਬੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਕृਤੀ
ਉਰੁਰ, ਗੁਰੂ, ਗੰਭੀਰ, ਬੁੱਧ, ਸ਼ੁੱਧ, ਸ਼ੁਚਿ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤੀ।
ਸਾਵਰ੍ਣਾ ਮਨਵੋ ਹ੍ਯੇਤੇ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਤਾਃ
ਇਹ ਚਾਰ ਸਾਵਰਨ ਮਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।
ਭੌਤ੍ਯਸ੍ਯੈਵਾਧਿਪਤ੍ਯੇ ਤੁ ਤੂਰ੍ਣਂ ਕਲ੍ਪਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਭੂਤਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਕਲਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਃਸ਼ੇषੇषੁ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਤਦਾ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇष੍ਵਿਹ
ਫਿਰ, ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤੈਤੇ ਭਾਰ੍ਗਵਾ ਦੇਵਾ ਅਨ੍ਤੇ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇ ਤਦਾ
ਇਹ ਸੱਤ ਭਾਰਗਵ ਦੇਵ, ਮਨਵੰਤਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਿਤृਭਿਰ੍ਮਨੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰੇ ਤਦਾ
ਜਦ ਮਨਵੰਤਰ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾ ਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਥਾਨਿਨਾਂ ਤਾਨਿ ਵੈ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਵ੍ਯਤੀਤੇषੁ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰੇष੍ਵਿਹ
ਫਿਰ, ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇੱਥੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਜਿਤਾਦ੍ਯਾ ਗਣਾ ਯਤ੍ਰ ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉੱਥੇ, ਅਜਿਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਦਾਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਸਸ਼ਰੀਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤੇ ਜਨਲੋਕੇ ਸਹਾਨੁਗਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਨ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਵੱਸਦੇ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭੂਤਾਦਿष੍ਵਵਸ਼ਿष੍ਟੇषੁ ਸ੍ਥਾਵਰਾਂ ਤੇषੁ ਤੇषੁ ਵੈ
ਬਾਕੀ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵੇषੁ ਚ ਗਤੇष੍ਵੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਸਾਯੁਜ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਉਪਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਲਪ ਦੇ ਵਾਸੀ ਇਕ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਥਾਪਯਤਿ ਵੈ ਸਰ੍ਗਮਹਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਗਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਉਹ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਰਚਨਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤਾਂ ਤੇ ऽਹੋਰਾਤ੍ਰਵਿਦੋ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਵਿਧਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਿਤ੍ਯੇष ਪ੍ਰਤਿਸਂਚਰਃ
ਇਹੀ ਹੈ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼।