ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਚੈਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਨੌਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ।
ਤਂ ਤੇ ਸਂਪੂਰਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।
ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵੇਤ੍ਥ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਮਿਹਾਗਤਾ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਹਿ ਕੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਇਮਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਤੋ ਵੈ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਣਿ
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਵਰ ਚੁਣ ਲੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਮਾਗਮ੍ਯ ਜਯਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਜਯੰਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੀ।
ਅਭਿਜਗ੍ਸੁਰ੍ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ।
ਲਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ ਅਤੇ ਜਯੰਤੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੋ ऽਸੁਰਾਨ੍ਸਮਭਾषਤ
ਕਾਵਿਆ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਮਮ ਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਹਿਤਾਯ ਚ
ਮੇਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਪਪੇਦਿਰੇ
ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਆਏ।
ਸਮਯਾਨ੍ਤੇ ਦੇਵਯਾਜੀ ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤਮਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਸਮਾਂ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਯਜਮਾਨ ਅਚਾਨਕ ਸੂਝ ਗਿਆ।
ਦੇਵਿ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਵ ਯਾਜ੍ਯਾਞ੍ਛੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਏष ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਲੋਪਯਾਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵ-ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ।
ਕਾਵ੍ਯਂ ਮਾਮਨੁਜਾਨੀਧ੍ਵਮੇष ਹ੍ਯਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਮੁਨਿਃ
ਕਾਵਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ; ਇਹ ਆਂਗੀਰਸ ਮੁਨੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦਿਤਿਜਾਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਪ੍ਰਮੂਢਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੱਕੇ-ਬੱਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਆਚਾਰ੍ਯੋ ਯੋ ਹ੍ਯਯਂ ਕਾਵ੍ਯੋ ਦੇਵਾਯਾਰ੍ਯੋ ऽਯਮਙ੍ਗਿਰਾਃ
ਇਹ ਕਾਵਿਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਚਾਰਯ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਆਂਗੀਰਸ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਆਚਾਰਯ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਾਵੁਭੌ ਸਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚੈਨਾਮਂ ਭ੍ਰਾਤੋ ऽਯਮਙ੍ਗਿਰਾਃ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਅੰਗਿਰਾ ਹੈ।'
ਸਂਮੋਹਯਤਿ ਰੂਪੇਣ ਮਾਮਕੇਨੈष ਵੋ ऽਸੁਰਾਃ
ਇਹ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾਵਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ, ਅਸੁਰੋ, ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਨੋ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਤਤਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਨੂੰ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਨਮ ਸਕੇ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਊਚੁਸ੍ਤਮਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ
ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ:
ਭਾਰ੍ਗਵੋ ऽਗਿਰਸੋ ਵਾਯਂ ਭਵਤ੍ਵੇषੈਵ ਨੋ ਗੁਰੁਃ
ਭਾਰਗਵ ਜਾਂ ਅੰਗਿਰਾ ਹੀ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।