ਜਨਸ੍ਤਪਾਯ ਸਤ੍ਯਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਲੋਕਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਸਤਿਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਯਾਥ ਮਹਤੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਸੂਖਮ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਵਿਭਵੇ ਚੈਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸਰਵਵਿਆਪਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਤਮਹਰਾਦ੍ਯੇषੁ ਚਤੁਰ੍षੁ ਚ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਤਿਆੰਤ ਅਤੇ ਮਹਾਰ ਸਮੇਤ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤ ਇਤਿਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਮਭਾਗੇ ਤृਤੀਯ ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਸ੍ਤਵਸਮਾਪ੍ਤਿਰ੍ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਵਾਯੂ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਮੱਧ ਭਾਗ ਦੀ ਤੀਜੀ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਵੜੀ ਵਿੱਚ, 'ਸਤਵ ਸਮਾਪਤੀ' ਨਾਮਕ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ।
ਪ੍ਰਹ੍ਵੋ ऽਤਿਪ੍ਰਣਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਡੂੰਘੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਨਿਕਾਮਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧਾਦ੍ਧਰਃ
ਹਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਂ ਪ੍ਰਾਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਯਨ੍ਤੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸਹਤਾ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਜਿਗੀष੍ਸਿ
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਚੈਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਨੌਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ।
ਤਂ ਤੇ ਸਂਪੂਰਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।
ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵੇਤ੍ਥ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਮਿਹਾਗਤਾ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਹਿ ਕੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਇਮਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਤੋ ਵੈ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਣਿ
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਵਰ ਚੁਣ ਲੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਮਾਗਮ੍ਯ ਜਯਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਜਯੰਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੀ।
ਅਭਿਜਗ੍ਸੁਰ੍ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ।
ਲਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਜਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਪ੍ਰੇਮ ਲਈ ਅਤੇ ਜਯੰਤੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਦਸ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ।
ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸੋ ऽਸੁਰਾਨ੍ਸਮਭਾषਤ
ਕਾਵਿਆ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਮਮ ਯਾਜ੍ਯਾਨਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਹਿਤਾਯ ਚ
ਮੇਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਮਨਸੋ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਪਪੇਦਿਰੇ
ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਆਏ।
ਸਮਯਾਨ੍ਤੇ ਦੇਵਯਾਜੀ ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤਮਤਿਸ੍ਤਦਾ
ਸਮਾਂ ਮੁਕਣ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਯਜਮਾਨ ਅਚਾਨਕ ਸੂਝ ਗਿਆ।
ਦੇਵਿ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਵ ਯਾਜ੍ਯਾਞ੍ਛੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਏष ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਧਰ੍ਮਂ ਲੋਪਯਾਮਿ ਤੇ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਤੋੜਦਾ।
ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਚਾਰ੍ਯੇਣ ਧੀਮਤਾ
ਫਿਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵ-ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ।
ਕਾਵ੍ਯਂ ਮਾਮਨੁਜਾਨੀਧ੍ਵਮੇष ਹ੍ਯਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਮੁਨਿਃ
ਕਾਵਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ; ਇਹ ਆਂਗੀਰਸ ਮੁਨੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਤਂ ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਦਿਤਿਜਾਸ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ।