ਅਨਾਮਯਾਯ ਚੇਧ੍ਮਾਯ ਹਿਰਣ੍ਯਾਯੈਕਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ
ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਅਤੇ ਇਕ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਮਹਾਕਲ੍ਪਾਯ ਦੀਪ੍ਤਾਯ ਰੋਦਨਾਯ ਹਸਾਯ ਚ
ਵੱਡੀ ਕਲਪ, ਚਮਕਦਾਰ, ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਭृਗੁਨਾਥਾਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਯ ਗਹ੍ਵਰਿष੍ਠਾਯ ਧੀਮਤੇ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸ਼ੁਕਰ, ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਦਿਗ੍ਵਾਸਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਾਯ ਭਗਘ੍ਨਾਯ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਅਕਾਸ਼-ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ, ਚੰਮੜੀ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਵੇ ऋਗ੍ਯਜੁਃਸਾਮ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹਾਯੈ ਚ ਸੁਧਾਯ ਚ
ਪ੍ਰਭੂ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਸਾਮ, ਸਵਾਹਾ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਸ੍ਰष੍ਟ੍ਰੇ ਧਾਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤ੍ਰੇ ਹਰ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਪਣਾਯ ਚ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵਸਵੇ ਚੈਵ ਸਾਧ੍ਯਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਿਨਾਯ ਚ
ਇੰਦਰ, ਸਾਧਿਆਂ, ਰੁਦਰਾਂ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ—
ਅਗ੍ਨੀषੋਮਵਿਧਿਜ੍ਞਾਯ ਪਸ਼ੁਮਨ੍ਤ੍ਰੌ षਧਾਯ ਚ
ਅੱਗ-ਸੋਮਾ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ—
ਤਪਸੇ ਚੈਵ ਸਤ੍ਯਾਯ ਤ੍ਯਾਗਾਯ ਚ ਸ਼ਮਾਯ ਚ
ਤਪ, ਸਚਾਈ, ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ—
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਪ੍ਰਭੂਤਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਯੋਗਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਜਨਸ੍ਤਪਾਯ ਸਤ੍ਯਾਯ ਤੁਭ੍ਯਂ ਲੋਕਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਜਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਸਤਿਆ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਯਾਥ ਮਹਤੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਸੂਖਮ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਦੇ ਸਵਰੂਪ, ਹਕੀਕਤ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਵਿਭਵੇ ਚੈਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ
ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸਰਵਵਿਆਪਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਤ੍ਯਾਨ੍ਤਮਹਰਾਦ੍ਯੇषੁ ਚਤੁਰ੍षੁ ਚ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਸਤਿਆੰਤ ਅਤੇ ਮਹਾਰ ਸਮੇਤ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਦ੍ਭਕ੍ਤ ਇਤਿਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਗਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਵਾਯੁਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਮਭਾਗੇ ਤृਤੀਯ ਉਪੋਦ੍ਧਾਤਪਾਦੇ ਸ੍ਤਵਸਮਾਪ੍ਤਿਰ੍ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋ ऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ, ਵਾਯੂ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਮੱਧ ਭਾਗ ਦੀ ਤੀਜੀ ਉਪੋਧਾਤ ਪਾਵੜੀ ਵਿੱਚ, 'ਸਤਵ ਸਮਾਪਤੀ' ਨਾਮਕ ਬਹੱਤਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ।
ਪ੍ਰਹ੍ਵੋ ऽਤਿਪ੍ਰਣਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਡੂੰਘੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਨਿਕਾਮਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧਾਦ੍ਧਰਃ
ਹਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਂ ਪ੍ਰਾਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਯਨ੍ਤੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਸਹਤਾ ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਜਿਗੀष੍ਸਿ
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈਂ, ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਚੈਵ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪ੍ਰੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਨੌਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ।
ਤਂ ਤੇ ਸਂਪੂਰਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਦ੍ਯਪਿ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।
ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵੇਤ੍ਥ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਵਰਾਰੋਹੇ ਮਦ੍ਧਿਤਾਰ੍ਥਮਿਹਾਗਤਾ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਂ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਾਭ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੈਸ੍ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਯੋਗਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਹਿ ਕੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਇਮਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਕਾਮਂ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਤੋ ਵੈ ਵਲ੍ਗੁਭਾषਿਣਿ
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਇਹ ਵਰ ਚੁਣ ਲੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਮਾਗਮ੍ਯ ਜਯਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਜਯੰਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਾਯਯਾ ਸਂਵृਤਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੀ।
ਅਭਿਜਗ੍ਸੁਰ੍ਗृਹਂ ਤਸ੍ਯ ਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ।
ਲਕ੍ਸ਼ਮਂ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।