ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵੈਪ੍ਰਭੋ
"ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਰਤ ਲਵਾਂਗਾ।"
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛੁਕ੍ਰੇ ਗਤੇ ਤਦਾ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਚਲਾ ਗਿਆ—
ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਦਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਸਭ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ—
ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ऽਭਵਨ੍
ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਸਭ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਫਿਰ ਡਰ ਗਏ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਮਯਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਸਪਤ੍ਨਜਿਘਾਂਸਵਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਮਝੌਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਬਣਾਈ।
ਚੀਰਵਲ੍ਕਾਜਿਨਧਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਛਾਲ, ਚਮੜਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਯੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍
"ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਆਓ ਕਾਵਯ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ।"
ਦਤ੍ਤਂ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਭੀਤਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਭਯਾਰ੍ਥਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਦੈਤਿਆ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਅਭਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੈਤਾਨ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵੇਖ ਕੇ।
ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਾਨਨਿਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇੰਦਰਪਦ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।"
ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਤਂਭਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਮੂਢਵਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਹੈਰਾਨ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਸੁਰਸਂਘੇषੁ ਵਿष੍ਮੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਏषਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧ ਦਹਾਮਿ ਮਘਵਨ੍ਬਲਾਤ੍
ਮਘਵਨ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਯਾਭਿਭੂਤੌ ਤੌ ਦੇਵਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਜਜਲ੍ਪਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਲੋਂ ਦਬਾਏ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਹਿ ਹ੍ਯੇਨਾਂ ਯਾਵਨ੍ਨੋ ਨ ਦਹੇ ਦ੍ਵਿਭੋ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਵੇ।'
ਤਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਤ੍ਵਰਮਾਣਾਯਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਙ੍ਕਾਰੀ ਮੁਰਾਰਿਹਾ
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਚੁਸਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਾਵਿਧ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਧਵਃ
ਮਾਧਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ऽਭਿਸ਼ਪ੍ਤੋ ਭृਗੁਣਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਵਧੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵੋ ਵੈ ਮਨੁष੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਜਾਯਤੇ ਮਾਨੁषੇष੍ਵਿਹ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ।
ਸਮਾਨੀਯ ਤਤਃ ਕਾਯੇ ਸਮਾਯੋਜ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿਆ।
ਯਦਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨੋ ਮਯਾ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ऽਪਿ ਵਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਾਣਿਆ ਵੀ ਹੋਵੇ—
ਸਤ੍ਯਾਭਿਵ੍ਯਹृਤਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾ ਤਦਾ
ਉਸ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਤੋਤ੍ਥਿਤਾਮਿਵ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਜੀਵਿਤਾਮੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਤਾਂ ਭृਗੁਣਾ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜੀਵਤ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ—
ਅਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਭृਗੁਣਾ ਪਤ੍ਨੀ ਸਂਜੀਵਿਤਾਂ ਤਤਃ
ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਏ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਤਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਯਨ੍ਤੀਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਤਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਜਾਗੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਯੰਤੀ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।