ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਵੈ ਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਲੜਾਂਗੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤ ਜਰੂਰ ਹਾਸਲ ਕਰੋਗੇ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਨ੍ਯੂਯਂ ਕ੍ਰਮਨ੍ਤੁ ਵੈ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਾਨੁਵ੍ਯਾਤ੍ਦृਤਂ ਤੁ ਤਤ੍
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਤੇ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਸ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ।
ਨਿਰੁਤ੍ਸੁਕਾਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਲਃ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਬੇਚੈਨ ਨਹੀਂ ਹਨ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯਸੁਰਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਮਹੋਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯ ਚ
ਕਾਵਯ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਾਮਿ ਹੇ ਦੇਵ ਯੇ ਨ ਸਂਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਸਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ।"
ਪੂਰ੍ਮਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਕੁਣ੍ਡਧੂਮਮਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ
"ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਦੀ ਧੂੰਏ ਵਿੱਚ, ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ—"
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾ ਤਪ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵੈਪ੍ਰਭੋ
"ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਰਤ ਲਵਾਂਗਾ।"
ਅਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਾਯ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਛੁਕ੍ਰੇ ਗਤੇ ਤਦਾ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਚਲਾ ਗਿਆ—
ਤਦ੍ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਨੀਤਿਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਦਾਸੁਰੈਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਗृਹੀਤਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਸਭ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ—
ਉਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਤਤੋ ऽਭਵਨ੍
ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਸਭ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਫਿਰ ਡਰ ਗਏ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਮਯਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਸਪਤ੍ਨਜਿਘਾਂਸਵਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਮਝੌਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਬਣਾਈ।
ਚੀਰਵਲ੍ਕਾਜਿਨਧਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਛਾਲ, ਚਮੜਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਯੁਦ੍ਧੇਨ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਾਮਃ ਸ਼ਰਣਂ ਕਾਵ੍ਯਮਾਤਰਮ੍
"ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਆਓ ਕਾਵਯ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲਵਾਂ।"
ਦਤ੍ਤਂ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਭੀਤਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਮਭਯਾਰ੍ਥਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਦੈਤਿਆ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਅਭਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੈਤਾਨ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵੇਖ ਕੇ।
ਦੇਵੀ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਬ੍ਰਵੀਦੇਨਾਨਨਿਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇੰਦਰਪਦ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।"
ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਤਂਭਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦੇਵਾਸ੍ਤੁ ਮੂਢਵਤ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਹੈਰਾਨ ਜਿਹਾ ਹੋ ਗਏ।
ਗਤੇषੁ ਸੁਰਸਂਘੇषੁ ਵਿष੍ਮੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਭਾषਤ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਚਲੀ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਪੁਰੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਏषਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧ ਦਹਾਮਿ ਮਘਵਨ੍ਬਲਾਤ੍
ਮਘਵਨ, ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਤਯਾਭਿਭੂਤੌ ਤੌ ਦੇਵਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਜਜਲ੍ਪਤੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਲੋਂ ਦਬਾਏ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ऽਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਹਿ ਹ੍ਯੇਨਾਂ ਯਾਵਨ੍ਨੋ ਨ ਦਹੇ ਦ੍ਵਿਭੋ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਵੇ।'
ਤਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਂ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਂਤ੍ਵਰਮਾਣਾਯਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਙ੍ਕਾਰੀ ਮੁਰਾਰਿਹਾ
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀ, ਮੁਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੇ ਚੁਸਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਾਵਿਧ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਾਧਵਃ
ਮਾਧਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।