ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦੋ ਨਿਰ੍ਜਿਤੋ ऽਭੂਚ੍ਚ ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸਹਾਸੁਰੈਃ
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦੈਤ੍ਯਸਂਸ੍ਥਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਮਾਸੀਦ੍ਦਸ਼ਯੁਗਂ ਕਿਲ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਸ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਿਹਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਿਦਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹ੍ਯਭ੍ਯਯਾਦ੍ਬਲੇਃ
ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਨੇ ਬਲੀ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਮੁੜ ਲਿਆ।
ਪਰ੍ਯਾਯੇਣੈਵ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਬਾਰੀ-ਬਾਰੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਮਿਲੀ।
ਯਜ੍ਞੇ ਦੇਵਾਨਥ ਗਤੇ ਕਾਵ੍ਯਂ ਤੇ ਹ੍ਯਸੁਰਾਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕਾਵਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਰੁਮੋ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਆਓ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ।
ਮਾਭੈष੍ਟ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਵਃ ਸੁਰਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਨਿ ਹ੍ਯਪਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਪਾਪਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੁਰੇषੁ ਵੈ
ਜੇਕਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਵੀ ਰਹਿ ਜਾਣ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦਿਓ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧृਤਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਫਿਰ, ਕਾਵਿਆ ਜੀ ਦੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰੱਖਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾਣਿਆ।
ਏष ਕਾਵ੍ਯ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤਿ ਨੋ ਬਲਾਤ੍
ਇਹ ਕਾਵਿਆ ਜੀ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿष੍ਟਾਂਸ੍ਤੁ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਹੇ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮਾਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗੇ।
ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੈਰ੍ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਕਾਵ੍ਯਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਕਾਵਿਆ ਜੀ ਕੋਲ ਭੱਜ ਗਏ।
ਸਮਾਰਕ੍ਸ਼ਤ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਾਨ੍ਦਿਤੇਃ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਵृਤ੍ਤਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍
ਫਿਰ, ਪੁਰਾਣੀ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਬਲਿਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਹਤੋ ਜਂਭੋ ਨਿਹਤਸ਼੍ਚ ਵਿਰੋਚਨਃ
ਬਲੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਤੈਸ੍ਤੈਰੁਪਾਯੈਰ੍ਭੂਯਿष੍ਠਾ ਨਿਹਤਾ ਯੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਃ
ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਵਧੇਰੇ ਮੁਖੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਨੀਤਿਂ ਵੋ ਹਿ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਲਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਕ ਚਲ ਚਲਾਂਗਾ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕੋ।
ਅਗ੍ਨਿਮਾਪ੍ਯਾਯਯੇਦ੍ਧੋਤਾ ਮੇਤ੍ਰੈਰੇष ਦਹਿष੍ਯਤਿ
ਹੋਤ੍ਰੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੇਰ ਭਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾੜੇਗਾ।
ਯੁष੍ਮਾਨਨੁਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਹਾਗਤਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਆਵਾਂਗਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਦਇਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨ ਵੈ ਦੇਵਾ ਵਾਧਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਮਮ
ਦੇਵਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਤੱਕ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ।
ਯੋਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹੇ ਪੁਨਰ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਥ ਵੈ ਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਲੜਾਂਗੇ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਤ ਜਰੂਰ ਹਾਸਲ ਕਰੋਗੇ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਾਨ੍ਯੂਯਂ ਕ੍ਰਮਨ੍ਤੁ ਵੈ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਉਥੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਾਨੁਵ੍ਯਾਤ੍ਦृਤਂ ਤੁ ਤਤ੍
ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਤੇ ਡਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਨ੍ਯਸ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਦੈਤ੍ਯੇषੁ ਸ੍ਵਾਨ੍ਵੈ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ।
ਨਿਰੁਤ੍ਸੁਕਾਸ੍ਤਪੋਯੁਕ੍ਤਾਃ ਕਾਲਃ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਾਧਕਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਬੇਚੈਨ ਨਹੀਂ ਹਨ ਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਮਾਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸਂਦਿਸ਼੍ਯਸੁਰਾਨ੍ਕਾਵ੍ਯੋ ਮਹੋਦੇਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯ ਚ
ਕਾਵਯ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਾਮਿ ਹੇ ਦੇਵ ਯੇ ਨ ਸਂਤਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੌ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੇਵੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨਿਚ੍ਛਸਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ।"
ਪੂਰ੍ਮਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਵੈ ਕੁਣ੍ਡਧੂਮਮਵਾਕ੍ਸ਼ਿਰਾਃ
"ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਅੱਗ ਦੇ ਕੁੰਡ ਦੀ ਧੂੰਏ ਵਿੱਚ, ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ—"
ਤਥੋਕ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਹਾ ਤਪ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।